Twilight


 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Can't help it

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Sairon

avatar

Aantal berichten : 85
Punten : 254

Character sheet
Leeftijd: 18
Partner:
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Can't help it   ma nov 28, 2011 3:17 pm

Twee vastberaden en strijdlustige ogen gleden over de mensen. De valse, maar ook weer charmante grijns stond zijn gezicht als gegoten. Gedachten gingen door zijn hoofd, zoekend naar zijn doel. Hij kon het heerlijke bloed al bijna proeven, de angst in hun ogen zien en ze de laatste hulpkreet hoorde slaken. Hij genoot al van de gedachten aan deze dingen. Stuk voor stuk waren ze voor hem het beste in zijn leven. Onopgemerkt voegde hij zich tussen de mensen. Hij had zijn doel al op het oog, hij herinnerde zich hem als de dag van gisteren. Haat kwam naar boven, diepe haat uit het binnenste van zijn ziel. De agressie stroomde door zijn aderen. Het voelde geweldig, het was een kick voor hem. Hij deed alles voor zijn kick. Toen de jongen een steegje insloeg, volgde hij hem. Elegant tikte hij op zijn schouder. ‘Hee, ken je me nog?’ Zei hij vriendelijk. Waarna hij hem met een smile op zijn lippen naar de grond sloeg. ‘Wat is er? Ben je nu niet meer zo stoer als vroeger?’ Zei hij grijnzend terwijl hij hem nog eens natrapte. Twee donkere, angstige ogen waren op de zijne gericht. De jongen smeekte, huilde, schreeuwde, probeerde alles om aan zijn dood te ontkomen. In een fractie van een seconden was hij getransformeerd, van doodgewoon mens, naar een medogenloze weerwolf. Grommend keek hij hem aan terwijl hij het bloed langs zijn tanden voelde vloeien. De laatste samentrekking van de spieren van de jongen perste er nog wat extra bloed uit. Nu was de lol er helaas weer af. Hij deed een paar passen achteruit en veranderde terug naar een mens. Veel beter. Dacht hij. Hij hield er niet zo van om wolf te zijn. Maar wel van de kracht die hij had doordat hij weerwolf was. En daarbij, een wolvengedaante was eens tuk angstaanjagender dan een mensengedaante. Vals grijnzend liep hij het steegje uit, alsof er niets was gebeurd. Zijn blik viel op een krant die opgefroemeld op de grond lag. Er zat een bloeddruppel aan, en een erg sterke geur van parfum. Hij raapte de krant op en zag een leuke foto er in staan. De moord van gisteren, op zijn naam. Hij las het stukje. ‘Woensdag 23-11-11 heeft er een ernstig misdrijf plaatsgevonden waarbij een dode is gevallen. Het betreft een jongen van 21 jaar, waarschijnlijk vermoord. De politie is nog bezig met het onderzoek. De vingerafdrukken komen niet in de database voor, dit constateerde de woordvoerder vanmorgen’ Na dit gelezen te hebben verloor hij zijn intresse en gooide de krant weg. Wat een stumperds. Dacht hij nochalant en wierp nog een blik op de krant. De geur, hij wilde weten van wie het was. Hij volgde het spoor, het werd steeds sterker. Bij elke stap, bij elke adem. De verleiding werd groter en groter. Zijn blik viel op een meisje, eenzaam en alleen, zonder iemand om zich heen. Ze zat op een stoepje tegen de muur, haar handen voor haar gezicht om haar tranen te verbergen. Twijfel ontstond in zijn ogen. Het was iets dat hij nog nooit had gehad in zijn leven. Het was altijd zo makkelijk om weerstand te bieden tegen zijn slachtoffers. Maar dit meisje had gewoon iets.. Iets wat hem raakte. Hij voelde dat hij naar haar toe getrokken werd. Niet met een touw of handen, nee met energie. Ze had een sterke aantrekkingskracht, ookal zag hij haar gezicht niet eens. Zij benen bewogen in haar richting maar zijn hoofd vocht er sterk tegen. Alsof hij op de automatische piloot stond waar hij geen uitknop van had. Hij ging naast haar zitten en legde zijn arm troostend om haar heen. Hij hield haar tegen zijn warme lijf aan, zonder woorden, zonder te weten waarom. Het gebeurde gewoon. Zijn ogen waren gericht op het duister van de nacht, terwijl ze daar zaten, vloog de tijd voorbij. Toen het meidje eindelijk uitgehuild was bracht ze haar hoofd iets naar achtere, om hem aan te kunnen kijken. Zijn donkere ogen keken naar de haren. Het voelde als een klik die er zo even was ontstaan. Zonder ook maar iets gezegt te hebben. Hij had een rust over zich heen die hij nog nooit eerder had gevoeld. Niet eens iets wat er ook maar een beetje op leek. Nogsteeds een beetje overvallen door alles wat er gebeurde bleef hij naar haar kijken. Hij was bang dat als hij zou vragen wat er met haar was gebeurd waardoor ze zo overstuur was, ze weer in tranen uit zou barsten.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bella
Administrator
avatar

Aantal berichten : 625
Punten : 1315

Character sheet
Leeftijd: 18
Partner: Let's start with F O R E V E R - Edward
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: Re: Can't help it   ma nov 28, 2011 3:31 pm

Bella sloot de deur achter zich, zuchtte trillend en veegde met haar hand de tranen van haar gezicht af. Haar haren vielen in krullen langs haar hoofd, haar grote ogen waren gericht op haar oranje auto en snel gritste ze haar sleutels uit haar zak. Kalm liep ze richting haar auto, opende de deur en startte hem. Bella reed aan, eenmaal op de weg minderde ze wat vaart en kwam tot stilstand bij een aantal stoplichten; tot ze uiteindelijk aankwam bij het Centrum.
Bella haalde een plukje haar voor haar ogen weg, haar mond stond een tikkeltje open zodra ze zag dat mensen haar aanstaarde, zonder enige emotie. Tranen prikte achter haar ogen, koppig sloeg ze de deur van de auto dicht en draaide hem op slot. Het slanke meisje trok haar tas iets meer over haar schouder, haar sneakers maakte bijna geen enkel geluid tegen de verharde ondergrond en op dit moment was ze ontspannen. Niet dat ze zich hier thuisvoelde, maar desondanks had ze niet het idee dat mensen haar aanstaarde nu. Bella werd door haar vrienden omschreven als een intelligent, maar teruggetrokken meisje. Ze vertelde niet graag dingen aan andere, hield alles voor zichzelf; daar voelde ze zich immers goed bij. Al snel keek ze even om zich heen, draaide naar links en liep een steegje in. Haar ogen werden groot zodra een jongen in het steegje stond, wat hij aan het doen was wist ze niet. Snel draaide Bella om, beende zichzelf een weg het steegje uit en kwam vervolgens weer uit in de grote winkelstraat, waarna ze opgenomen werd door de grote stoet met mensen. Een stoeprand trok haar aandacht, ze nam plaats en zette haar tas tussen haar benen.
Doelloos staarde ze voor zich uit, haar met een beetje mascara omringde ogen zeiden níets. Bella was stil, haar lippen lagen tegen elkaar gedrukt en het was duidelijk te zien dat ze níet getroost hoefde te worden. Ze kon makkelijk voor zichzelf zorgen, zichzelf opvrolijken en zelf overleven. Dat had ze al die tijd toch al moeten doen toen haar ouders besloten te scheiden. Geen van beide had het initiatief genomen haar zorg op hen te nemen, als ze het toen alleen kon, kon ze dat nu ook.
Een jongen kwam haar richting op gelopen, nam plaats langs haar en sloeg zijn arm om haar heen. Eventjes wilde ze toegeven, maar Bella duwde zijn arm weg en schudde haar hoofd. ''Lief van je, maar je hoeft me niet te troosten.'' klonk haar vastberaden stem, schaamteloos en zacht.

_________________

The thing, I thought to myself… it had possibilities — as a nickname, at the very least.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.twilightgame.actieforum.com
Sairon

avatar

Aantal berichten : 85
Punten : 254

Character sheet
Leeftijd: 18
Partner:
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Re: Can't help it   do dec 01, 2011 4:13 pm

Het zachte geluid van de bomen was het enige geluid wat zijn oren opvingen van de omgeving. Het was rustig hier, verlaten. De tijd leek wel stil te staan in de tijd dat hij zijn arm om het onbekende meisje had liggen. De harde wind sneed langs zijn gezicht af. Het was hetzelfde gevoel als dat je bij de zee had, op een stormachtige dag zoals deze. Hij voelde hoe ze zijn arm wegduwde. Tja, het was logisch, ze kende hem niet, hij kende haar niet, dus waarom gebeurde dit? Zacht keek hij haar aan. Zijn muren doorbroken, voor heel even was zijn zachte kant zichtbaar. Maar toen er een andere geur zijn neus binnendrong werden de muren net zo snel weer opgebouwd, zijn blik feller, en zijn gezicht strakker. Hij draaide zijn hoofd in de richting waar de geur vandaan kwam. 'Het was leuk je ontmoet te hebben' Zei hij kalmpjes waarna hij opstond en in de duisternis verdween. Hij wilde niet gezien worden met iemand buiten een gevecht. Hij had het al vaker meegemaakt dat ze op die manier hem om wilde krijgen. De paar mensen waarmee hij het kon vinden, waren stuk voor stuk allemaal gedood. Enkele waren nog steeds spoorloos verdwenen. Er was nog enkel één iemand die hij nog vaak zag. Zijn zusje. Zij was ook een weerwolf, en dat was de enige reden waardoor hij haar nog kon zien. Niemand wist van hun dat ze weerwolven waren. Althans, niemand die nog levend met een kloppend hart rondliep op deze aarde. Op deze manier kon hij bij haar zijn, ver van de buitenwereld. Alleen met haar. Ze was alles voor hem, het enige waar hij nog van hield. Zijn verdriet uitte hij in agressie en moorden. Had zichzelf ontpopt tot een moordmachine. Puur voor de kick. Hij dacht terug aan het meisje van daarnet. Zou hij haar nog ooit tegenkomen? Alleen de tijd zou daar een antwoord op hebben vreesde hij.

[Sorry voor late post hihi]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Can't help it   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Can't help it
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Twilight :: Zuiden :: Centrum-
Ga naar: