Twilight


 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 The beginning of the hell...

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Versilos

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 87

Character sheet
Leeftijd: Forever 18
Partner: I don't need love
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: The beginning of the hell...   wo dec 28, 2011 5:44 pm

Versilos liep door de stad. Denkend aan zijn verleden. Hij voelde hoe een stekende pijn zich door zijn lichaam drong en hij dracht terug aan wat hij had meegemaakt… Een tijdje geleden was Versilos nog op zoek naar populariteit en vrouwen. Nu was hij aan het doodbloeden. Hij dacht met pijnlijke gedachten terug naar degene die hem dit had aangedaan. Het was erg donker geweest. Versilos kwam na een lange en vermoeide nacht tevoorschijn uit de disco. Hij dacht met een glimlach terug aan de mooie meiden die hij net veroverd had. Wat had hij het toch goed voor mekaar. Populair op school, mooie meiden en een prachtig huis met rijke ouders. Maar uiteraard kon zo’n prachtige avond alleen nog maar mis gaan. Vrolijk en zelfverzekerd keek hij voor zich uit en hij zat na te denken over de prachtige toekomst die hij tegemoet ging. Ja, op dat moment had hij echt geen flauw idee dat zijn leven op het punt stond te veranderen. Plots schoot er razendsnel iets voorbij. Hij schrok zich rot en hij draaide zich snel om. Wat hij toen zag bezorgde hem de kriebels twee figuren kwamen dreigend op hem af lopen. “Ah… daar zal je onze geliefde broer hebben,” Hij zag dat er een smalende blik om de lippen van zijn broers speelde. Hij keek ze chagrijnig aan. ‘’Hahaha! Wat zijn jullie weer grappig!” Zei hij sarcastisch. Hij begon een beetje angst te voelen ze reageerden niet op hem maar er leek iets duisters om ze te hangen iets gevaarlijks. ’’tuttuttut hoor hem eens,’’ De ander begon nu ook te spreken. ’’Ik zal je grote mond maar houden broertje van me,’’Er begon angst bij hem op te komen. ‘’Jongens doe eens normaal wat denken jullie nou dat jullie grappig zijn of zo?” Ze schoten opeens keihard tegen hem aan. Hij keek hen angstig aan. ‘’J…Jongens wat doen jullie? Hou op,’’ hij wou gaan schreeuwen maar door de angst kon dat niet. Hij voelde hoe een harde klap tegen zijn hoofd kwam. Hij zag hoe er een wolf tegen de twee vampiers aan beukte. Hij zag hoe de vampiers wegvluchtten uit angst voor de wolf. Toen werd alles zwart…
Toen hij bijkwam was hij helemaal alleen. Er zaten twee kleine littekens in zijn nek van beten. Hij stond op en hij probeerde zo snel als hij kon door de straten te rennen, maar hij wist dat zijn poging hulpeloos was. Hij begon te huilen. Hoe kon alles hem opeens zo tegenzitten? Hoe kon het dat hij het ene moment nog zo vrolijk aan het feesten was en dat dit zijn leven verpest had. Wat was er met zijn broers aan de hand geweest? Wat had die wolf met zijn leven te maken? Waarom zou die wolf hem helpen? Hij had geen flauw idee wat er aan de hand was maar hij voelde zich steeds dieper ongelukkig worden. Hij had een hekel aan mensen. Het enige wat ze deden was degene die het stomste deed bovenaan trekken. Uiteraard had hij niks hoeven te doen om bovenaan te staan de meiden kwamen al snel genoeg op zijn ‘mooie’ uiterlijk af. Hij begon te lopen en hij voelde hoe zijn lichaam sterker was normaal. Hij fronste even zijn voorhoofd en ging toen midden op de straat liggen. Hij voelde zich hulpeloos in deze situatie. Hij had niet door dat zijn leven als vampier begonnen was.

Hij had barstende hoofdpijn en hij was verbaasd. Hoe in hemelsnaam kon hij daarnet aan het doodbloeden zijn en nu nog in leven zijn. Hij voelde voorzichtig aan zijn zij en hij schrok. Geen steek te voelen. Een mooi moment dacht hij even dat het maar een droom was allemaal en dat hij thuis gewoon nog in zijn bed was gaan liggen, dat hij te veel gedronken had. Maar dat moment was snel voorbij toen hij de straten waar hij lag voor zich zag, maar hoe kon het in hemelsnaam dat zijn zij gewoon nog heel was? Hij dacht dat hij gek aan het worden was. Zijn hersens werden een warboel en hij voelde zich steeds verwarder worden. Hij probeerde voorzichtig op te staan maar hij voelde helemaal geen pijn. Ach het zou kunnen dat hij door de drugs die hij had gehad in slaap was gevallen. Maar hoe verklaarde hij dan die heerlijke geur die hij de hele tijd rook? Er kwamen mensen langs lopen en hij keek naar hun lekkere halzen. Lekkere halzen? Zijn spieren spanden zich. Hij had geen controle meer over zijn gedachten en hij moest en zal zijn honger stoppen. Hij schoot op een mens af die toevallig voorbijliep. Klaar om hem af te maken en zijn honger te bevredigen. Hij grijnsde breed.

[Jasper]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Aantal berichten : 34
Punten : 286

Character sheet
Leeftijd: Always 20
Partner: Alice, my pretty girl
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   wo dec 28, 2011 6:57 pm

De auto scheurde met een noodgang tussen alle andere auto’s door. Op de een of andere manier kreeg hij het nooit voor elkaar om langzaam te rijden. Hij kon het eigenlijk gewoon niet, maar daar hadden eigenlijk alle Cullens last van. Tenminste zo ver hij wist en hij kon zich niet voorstellen, dat ze iets voor hem achter zouden houden. Hij kende ze daar veel te lang en veel te goed voor. Er ontstond een kleine glimlach om zijn lippen terwijl hij aan zijn familie dacht. Ja, hij was maar wat blij om daar deel van uit te mogen maken. Hij dacht aan Alice die hem met haar vrolijke blik aankeek. Alice had zijn leven totaal veranderd, ze had hem veranderd. Hij kon zich nou geen leven meer zonder haar voorstellen. Ze leken bijna met elkaar verbonden, ze begrepen elkaar feilloos. Dat zou hij nooit meer kwijt willen. Daarom deed hij er nog steeds alles aan om zich in te houden. Ook al was het nog zo zwaar, het duurde bij hem een hele tijd voordat hij zich geheel kon beheersen er geen eens meer over na hoefde te denken. Mensenbloed was iets waar hij helemaal niet meer aan wou denken, maar dat was een stuk lastiger dan er soms over gedacht werd. Toch ging het steeds beter, al hielp het niet echt dat Edward nou de hele tijd Bella mee naar hun huis sleepte, maar ook daar begon hij langzamerhand aan te wennen. Hij duwde het gaspedaal nog wat dieper in toen het bordje Port Angeles in zicht kwam. Daar was hij naar op weg. Hij wist eigenlijk niet waarom hij het deed, want Alice had vast al lang gezien wat hij van plan was. Ze had allang gezien dat hij iets kleins voor haar wilde kopen. Het was opeens in hem opgekomen om dat te doen, ook al had ze al lang door wat hij haar zou gaan geven terwijl hij dat zelf nog niet eens wist. Hij duwde zijn knipperlicht aan toen de parkeerplaats in zich kwam. Hij liet zijn gaspedaal los en schakelde terug. Hij reed kalm de parkeerplaats op alsof hij daarnet niet twee keer zo hard had gereden, als het daar gemogen had. Hij zette de auto op een lege parkeerplek neer en stapte de auto uit. Het was een grijze dag, een perfecte dag om op pad te gaan. Hij ritste zijn jas dicht, zodat mensen hem niet raar aan zouden staren als hij met zijn jas los rond zou lopen. Het was altijd nog moeilijk voor hem om in een stad rond te lopen, maar het was goed voor zijn zelfbeheersing en hij had in ieder geval niet meer de neiging om iemand te vermoorden. Dus durfde hij het intussen er wel op te wagen om alleen de stad in te gaan en anders had Alice hem vast ook niet laten gaan.

Hij liep de winkelstraat in en de blik in zijn goudbruine ogen keek kalm de etalages in. Waarom altijd als hij eenmaal in de stad rond liep, had hij geen flauw idee wat hij er eigenlijk deed. Alice zou vast blij zijn met alles wat hij voor haar kocht, maar hij wou dat het iets speciaals was. Hij bleef staan voor een sieraden winkel. Zijn blik was gevallen op een ketting die bestond uit glazen bloemetjes. Hij glimlachte en duwde de deur van de winkel open. Hij rekende het cadeautje af en liep de winkel weer uit. Toen opeens zijn blik viel op een jongen met zwarte haren, dat was nou niet zo speciaal, maar wat wel vreemd was waren zijn felrode ogen. Jasper fronste even zijn voorhoofd, daar klopte iets niet. Het leek hem een jonge vampier, ervaren vampiers gingen niet zo door de stad lopen, daar riskeerden zij de dood mee. Ze vielen nou eenmaal nog al op. Hij liet het cadeautje in zijn jaszak glijden en liep onopvallend dichter naar de vampier toe. Wat deed die hier in hemelsnaam? En helemaal alleen. Dat klopte niet. Hij was razendsnel toen hij doorkreeg wat er op het punt stond te gebeuren. Zonder dat het te veel opviel greep hij de jongen bij zijn kraag en sleurde hem het bosje in voordat die zich kon verzetten en voordat de mensen iets door zouden hebben. Hij was blij dat hij het geluk van de verassing had gehad, anders was het hem nooit gelukt. Jonge vampiers waren nou eenmaal een stuk sterker. “Waar denk je mee bezig te zijn?” siste hij. Zijn goudbruine ogen staarde de jongeman doordringend aan. “Wil je dood?” Hij schudde langzaam vol afkeuring zijn hoofd, maar kon hij het hem eigenlijk wel kwalijk nemen? Waarschijnlijk had hij niet eens door wat er met hem gebeurde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Versilos

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 87

Character sheet
Leeftijd: Forever 18
Partner: I don't need love
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   do dec 29, 2011 12:13 pm

Hij keek de jongen met woedende ogen aan. Hij schopte en probeerde hem weg te duwen. Hij moest en zal zijn prooi niet laten ontkomen! ’’Waar denk jij mee bezig te zijn?’’siste de jongen tegen hem. Hij voelde zijn woede groeien. ‘’Dat wou ik net aan jou vragen!” schreeuwde hij beledigd. “Hoe durf jij zomaar mijn prooi te laten ontglippen?” Zijn woede begon op het toppunt te komen en hij stond klaar de jongen in elkaar te slaan. De jongen keek hem doordringend aan. ‘’Wil je dood?’’ Hij keek de jongen nog verontwaardigder aan. ‘’Luister nou eens goed bemoeial! Als jij nu niet ophoud dan ben jij degene die hier straks dood op de grond ligt.” Hij werd heel erg chagrijnig. Hij kon gewoon niet geloven dat die jongen zo dom was. Dat hij hem, een van de grootste jongens van de school durfde uit te dagen. ‘’Ik kan gewoon niet geloven dat er iemand zoals jou mij durft uit te dagen’’ hij keek de jongen sluw aan. ‘’Jij bent echt een miezerig ventje zeg’’ zei hij met een uitdagende grijns om zijn mond. Het was tijd om de jongen een lesje te leren. Hij was er erg zeker van dat hij de jongen met gemak aan kon dus hij deed niet eens de moeite om hard te slaan. Hij wou wel eens zien hoe de jongen nu zal reageren en als hij nu nog zo dom was om hem tegen te houden dan zal hij dat weten ook! Hij wist alleen wel zeker dat deze jongen geen normaal mens was. Zou het überhaupt wel een jongen zijn. Nee dat zal nooit kunnen. Niet nu hij voelde dat zijn spieren zo toenamen. Maar hij kon de verleiding niet weerstaan om tot een overeenkomst te komen hij moest gewoon weten wat er in hemelsnaam met hem aan de hand was. ‘’Laten we maar in elkaars voordeel spreken. Ik laat dat vervloekte mens met rust jij vertelt wat er met me aan de hand is.’’ Hij wist zeker dat de jongen dit aanbod niet kon weigeren. Als hij dat mens zo graag had willen beschermen dan zal hij er alles aan doen zodat het in leven bleef. ‘’Zeg eens hoe heet jij eigenlijk?’’ Op een vreemde manier voelde hij toch een beetje bewondering voor de jongen. Hij had dan wel zijn prooi laten ontsnappen maar hij had wel het lef gehad hem tegen te houden. Hij keek de jongen nu wat vriendelijker aan. Nog nooit had iemand het lef gehad hem ergens mee tegen te houden. Hij keek de jongen nu met een klein beetje bewondering aan. Interessant dat hij dat durfde misschien kon hij nog wel eens plezier met hem beleven. Hij had alleen nog steeds niet het besef dat de jongen hem het leven gered had. ‘’Dus jongentje zou jij je misschien willen aansluiten bij de coole club van onze school?’’ Hij wist natuurlijk niet of deze jongen ook van zijn school kwam maar hij had zo’n vermoeden dat de jongen wel uit de buurt kwam. Maar een ding wist hij wel zeker. Iemand had nog nooit een uitnodiging van zijn club geweigerd dus als hij weigerde dan was het meteen met hem gedaan. Hij zag een mens langslopen en opeens ging zijn blik weer naar de halzen van de mensen achter hem. Hij zette kracht om de jongen weg te duwen hopend dat het lukte. Toen dacht hij aan zijn vrienden bij de club van de populaire kinderen op zijn school. Als hij daar was kon hij zijn lust van bloed tegenover zijn vrienden wel verbergen? of zal hij ze meteen vermoorden? Hij zette weer kracht tegen Jasper af toen hij weer aan bloed dacht. Hij zette steeds meer kracht en hij wist bijna wel zeker dat Jasper door zijn gewicht zal omvallen. Er verschenen tranen in zijn ogen. Zijn oude goede leventje was nu misschien wel voorgoed voorbij. Hij zal zijn ouders nooit meer kunnen zien zijn familie. Hij zal ze anders toch vermoorden. Hij had zijn ouders dan niet echt vaak gezien maar dat betekende nog niet dat hij geen liefde voor ze had gevoelt. Er gleed een traan langs zijn wang. Maar voor hij het wist duwde hij weer tegen Jasper aan. Op dit moment kon hij maar aan een ding denken. Bloed…bloed…Ik wil bloed! Hij likte over zijn lippen toen hij aan die heerlijke rooie vloeistof dacht. Hij kon toch niet blijven huilen dat was voor kleine kinderen! Hij veegde de traan van zijn wangen af en hij hoopte dat de jongen tegenover hem, hem niet kinderachtig zal vinden. Hij dacht terug aan de mooie tijden die er ook waren geweest met zijn ouders, zijn familie. De tijd dat hij nog een heel gevoelig kind was die niet iedereen pestte en zelf altijd boven aan in de groep die populair was wou staan. In tegendeel zelfs toen was hij het minst populairste kind in de klas de hele klas pestte hem. Toen hij op de middelbare school kwam veranderde dat. Hij wou niet meer dat zielige kindje zijn dat hij altijd al was geweest. Hij sloot zich aan bij de pestkoppen en hij begon een nieuw leven. Een leven waarin hij populair was. Maar die dingen waren nu waarschijnlijk allemaal voorbij. Zijn lust naar bloed was zo groot dat hij waarschijnlijk toch niet in de buurt van mensen die hij lief had kon komen. Hij wist alleen wel zeker dat als er een andere manier was om te overleven zonder mensenbloed dat hij die toch nooit zal aankunnen. Zelfs al zal hij het nog zo graag willen. De mensenbloedsmaak was te verleidelijk en hij moest die dan ook gewoon proeven en niet een keer maar elke keer wanneer dat mogelijk was. Hij greep Jasper vast en hij hoopte dat hij vanzelf aan de kant ging zodat hij hem niks hoefde aan te doen. ‘’Ik kan er niks aan doen oké ik moet het bloed gewoon proeven. Ik weet dat het raar klinkt en dat je misschien denkt dat ik gek ben maar ik kan er simpelweg gewoon niets aan doen. Het lijkt alleen wel dat jij misschien weet wat er met me aan de hand is. Als dat niet zo was dan had je allang de politie gebeld.’’ Plots kwam het bij hem op dat de jongen hem zojuist een flinke celstraf had afgenomen. ‘’De politie….Hoe kan ik je ooit bedanken je hebt me een hele celstraf afgenomen.” Hij keek de jongen nu dankbaar aan. Net nog boos geweest dat hij zijn prooi had ontnomen. Nu beseffend dat hij hem alleen maar geholpen had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Aantal berichten : 34
Punten : 286

Character sheet
Leeftijd: Always 20
Partner: Alice, my pretty girl
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   do dec 29, 2011 1:04 pm

Zijn goudbruine ogen keken kalm in die van de jongeman voor hem. Ook toen die hem woedend aan zat te staren, dat negeerde hij compleet. Hij had ervaring met nieuwelingen. Hij wist hoe ze reageerden hoe ze in het begin in de war waren. Ooit had hij een leger moeten opleiden, was hij de marionet pop geweest van Maria. Die tijd had hij gelukkig al lang achter zich gelaten. Alleen daardoor had hij veel ervaring met nieuwelingen. Wist hij hoe ze zich gedroegen en hoe hij ze het beste in toom kon houden. Dat had veel van hem gevergd die tijd, dat was ook duidelijk te zien aan de vele littekens die hij droeg. Al waren die altijd bedekt onder zijn kleren. Daarom bleef hij ook totaal kalm in deze situatie. Ook al was deze jonge vampier een stuk sterker als hem. Hij wist hoe hij hem moest vermoorden als het nodig was en hij zou ook echt niet twijfelen om het te doen als de vampier besloot om toch iemand dood te bijten. Hij hoopte alleen dat het niet zo ver hoefde te komen, want hij vond dat iedereen een eerlijke kans verdiende. Al kregen jonge vampiers die eigenlijk nooit. Hij bleef de jongeman ook kalm aankijken terwijl die tegen hem begon te schreeuwen en hem voor alles en nog wat begon uit te maken. Hij vertrok geen spier en liet zijn blik alleen maar in die van de andere vampier rusten. Hij deed dreigend een stap vooruit toen de jongeman begon over dat hij straks degene zou zijn die dood was. “Luister eens goed naar me,” sprak hij nog steeds op een kalme toon. “Je was al zo goed als dood als je iemand op klaarlichte dag vermoord en iedereen om jou heen het zou zien,” nou klonk er dreiging door zijn stem. “De Volturi zou dat nooit goedgekeurd hebben en geloof me je wil echt geen ruzie met ze.” Ging hij verder terwijl hij inmiddels vlak voor de nieuweling stond. “Ik weet niet welke idioot jou hier in deze staat alleen rond laat lopen, maar ik haal je geen tweede keer uit de puree. Is dat duidelijk?” Zijn goudbruine ogen fonkelden gevaarlijk. Hij vond de houding van deze jongeman maar helemaal niks en dat zou hij hem ook goed duidelijk maken. Hij had eigenlijk bijna de neiging gehad om hem vol in zijn gezicht uit te gaan lachen, maar hij wist dat dat de situatie nou niet bepaald hielp. Hij kon dit beter rustig aanpakken en duidelijk tot de nieuweling doordringen.
Opeens voelde hij de stemming van de ander veranderen. Alsof hij ergens over nadacht, alsof hij hem zelfs ergens bewonderde. Nou ging het de goede kant op, dat was precies waar hij hem wilde hebben. ‘’Laten we maar in elkaars voordeel spreken. Ik laat dat vervloekte mens met rust jij vertelt wat er met me aan de hand is.’’ Er ontstond een zuinig glimlachje om zijn lippen en hij knikte de vampier toe. “Dat lijkt mij redelijk,” zei hij toen. “Iemand heeft jou veranderd in een vampier. Ik weet niet wie en waarom diegene jou alleen achter heeft gelaten, want dat is een domme fout.” Vervolgde hij toen. “Vooral het eerste jaar is het ergste dan heb je het meeste zin in mensenbloed. Je moet het leren beheersen, leren controleren. Je moet opletten wat je doet als je in de buurt van mensen bent. Vampiers zijn veel sneller en sterker. Zorg er voor dat niemand dat door heeft. Hou jou bestaan geheim,” Hij keek hem onderzoekend aan of zijn woorden het gewenste effect hadden. “Anders betekend het onherroepelijk jou dood, want anders loopt alles uit de hand.” Zijn goudbruine ogen boorden zich weer in de felrode van de jongeman toen die vroeg wat zijn naam eigenlijk was. “Mijn naam is Jasper, Jasper Hale.” Zei hij toen. “En de jouwe?” Hij trok even zijn wenkbrauw op toen de jongen begon over school. “Jou leven op school is voorlopig in ieder geval voorbij. Je zou je niet kunnen inhouden, maar wees niet bang je hebt nog genoeg de tijd. Vampiers zijn onsterfelijk.” Hij haalde even zijn schouders op.
Hij bleef stug staan toen de vampier tegen hem aan begon te duwen. Hij was duidelijk weer van plan om iemand aan te vallen, maar hij zag ook de tranen in de ogen van de nieuweling ontstaan. Dat was niet de eerste keer dat hij dat zag gebeuren. Hij had het veel vaker gezien, als anderen doorkregen dat hun leven als mens voorbij was. Dat ze dingen moesten loslaten die ze altijd gehad hadden. Plots schoot hij achter de jongen en haalde hem onderuit zodat hij op de grond zou vallen en ophield met dat irritante geduw. Want als Jasper niet oppaste zou het hem lukken hem om te duwen, als hij echt flink kracht zou gaan zetten. Hij wachtte geduldig totdat de nieuweling weer op stond. Hij ging weer voor hem staan. “Hou het in,” zei hij alleen maar. Toen de nieuweling hem opeens vastgreep. Hij moest zijn kaken op elkaar klemmen door de kracht waar het mee gepaard ging. Opeens begon de jongeman weer een heel verhaal te houden over het bloed. “Nee, dat klinkt helemaal niet raar.” Zei hij toen. “Ik heb hetzelfde meegemaakt.” Vervolgde hij. “Alleen zorg alsjeblieft dat je verborgen blijft. Jou felrode ogen vallen namelijk nog al op.” Ging hij verder. “Je moet niemand aan gaan vallen op klaarlichte dag. Ook al is de drang zo groot.” Hij pakte de arm van de jongeman beet en trok hem los, zodat hij zijn arm los zou laten.
Hij begon zachtjes te lachen toen de jongeman het over de politie had. Hij schudde grijnzend zijn hoofd. “Nou geloof me van de politie zul je geen last meer hebben,” Hij keek de jongeman weer aan. “Alhoewel je het vast prettiger in een cel zou hebben gehad dan in de handen van de Volturi.” Hij fronste even zijn voorhoofd. “Ik heb je niet geholpen om een celstraf te ontlopen, maar om een wisse dood te ontlopen.” Zei hij toen. “Je moet de stad uit.” Hij keek de jongeman strak aan. “Je kunt met mij mee gaan. Ik kan je helpen.” Even wachtte hij weer voordat hij verder ging. “Of je gaat in je eentje rondhuppelen maar dan kan ik je niet beloven dat je je in zou kunnen houden en dat het alsnog betekend dat de Volturi het nodig vinden om je te komen halen.” Hij draaide zich niet om voordat hij hoogte kreeg van de jongeman. Want hij wist dat je een nieuweling nooit je rug toe moest keren.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Versilos

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 87

Character sheet
Leeftijd: Forever 18
Partner: I don't need love
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   vr dec 30, 2011 11:09 am

Hij zag hoe de ogen van de jongen kalm bleven staan en daar werd hij chagrijnig van. Hij voelde zijn woede nog groter worden. ‘’Zozo dus jij denkt mij te kunnen negeren he? Nou geloof me daar doe jij dus niet goed aan’’ Hij wou hem opnieuw vastgrijpen maar hij bedacht zich nog net. Wat had het eigenlijk voor zin om de jongen af te maken? Ten eerste hij moest nog weten wat hij was. Ten tweede als hij de jongen af maakte zou hij nooit alleen kunnen overleven. Hij voelde paniek opkomen. Waarom was hij nu opeens zo hulpeloos? Waarom overkwam hem altijd dit soort dingen? Hij dacht aan zijn vader en moeder die in god geloofden. Zou god hem dit misschien aan hebben gedaan? Maar god was toch juist goed? Waarschijnlijk was dit een straf voor het gedrag dat hij op school vertoond had. Hij voelde hoe er een warme traan over zijn wang gleed. Waarom had hij nooit in god geloofd. Dan was god misschien nog wel genadig geweest. Hij keek omhoog. Het spijt me, zei hij in gedachte tegen god. Zou god hem het vergeven? Zal god hem dan weer in een mens veranderen? Nee! Hij moest ophouden zichzelf met dingen te troosten die er misschien wel niks mee te maken hadden. Want zal god hem in een bloedzuigend monster veranderen terwijl die juist het beste voor iedereen wou? Nee dat zal niet logisch zijn. Als ze al bestonden dan was dit werk van de duivel. Hij wist niet meer wat hij wel en niet moest geloven. Als hij al op een of andere manier in een bloedzuigend monster kon veranderen. Wat zal dan nog niet mogelijk zijn? De jongen bleef hem kalm aan kijken. Hij werd nogal geïrriteerd maar hij moest zich inhouden. Want wat moest hij zonder de jongen eigenlijk nog beginnen? Toen deed de jongen plotseling dreigend een stap naar voren. Hij grinnikte meer van de angst dan van zijn plezier. Maar zijn gedachten dachten vrolijk. Haha nu heb ik je zwakke punt gevonden! ‘’Luister eens goed naar me’’ zei de jongen op een kalme toon. Hij voelde nog meer zenuwen opkomen. Het maakte hem onzeker dat de jongen zo kalm bleef. De jongen leek hem toch duidelijk minder sterk dan hem maar soms was het ook zo dat schijn bedroog. Hij wist nog wel dat bij hem in de kleuterklas iemand hem uitdaagde om te vechten. Op dat moment begreep hij totaal niet waarom. Waarom zou iemand met je willen vechten zonder dat je wat tegen hem gedaan had. En dan was het ook nog zo dat die jongen ook nog veel kleiner was geweest. Maar schijn bedroog op dat moment totaal. De jongen wist dat hij niemand pijn wou doen dus daarom zei Versilos dan ook nee. Maar toen de jongen hem aanviel moest hij wel terugvechten. Toen hij nog niet eens in de buurt van de jongen was geweest begon de jongen al te huilen en hij zei tegen de juf dat hij hem wou slaan. Hij kreeg een erg vervelende straf en de jongen liep met een gemeen lachje de klas uit. Er was immers niks om uit te leggen. Hij had helemaal niks gedaan. Ja hij had toen wel geleerd dat kracht niet altijd de winnaar was. Versilos merkte opeens dat hij van het gesprek van de jongen was afgedwaald en hij luisterde weer. Dit keer met meer respect voor de jongen. Nee hij wou absoluut nog niet dood. Toen ging de jongen weer verder met praten. ’’Je was al zo goed als dood als je iemand op klaarlichte dag had vermoord en iedereen om jou heen het zou zien’’ Versilos lachte even. ‘’Dus jij wil beweren dat je de doodstraf krijgt als je een iemand vermoord. Ik snap wel dat je wil dat ik denk dat je mijn leven gered hebt. Want dan krijg je natuurlijk meer respect van mij. Maar mij van een celstraf redden is daar al genoeg voor. Dus ga dan niet liegen dat je mijn leven gered hebt’’ Hij keek de jongen even met een smalende lach en een strakke blik aan. “De Volturi zou dat nooit goedgekeurd hebben en geloof me je wil echt geen ruzie met ze, .” Ging de jongen weer verder. Hij stond opeens vlak voor hem. En dat maakte dat Versilos nog harder ging lachen. ‘’Leuk geprobeerd hoor maar mij krijg je dus echt niet bang met dat soort spookverhalen’’ Hij keek de jongen op een arrogante manier aan. Met leugens zal hij zijn respect echt niet winnen. “Ik weet niet welke idioot jou hier in deze staat alleen rond laat lopen, maar ik haal je geen tweede keer uit de puree. Is dat duidelijk?” ‘’Ik heb geen flauw idee waarom zulke idioten als mijn broers dat hebben gedaan. En ik haal het inderdaad niet in mijn hoofd om alsnog een celstraf te krijgen. Alleen een vraagje hoor. Ik kan mezelf toch niet beheersen zonder iemands hulp? Als jij mij niet helpt dan ben ik kansloos.” Hij beseft nu al te laat dat die opmerking erg brutaal kon overkomen en dat hij dan misschien ook geen goeie kans had dat de jongen hem zal helpen. Zijn goudbruine ogen fonkelden gevaarlijk en hij begon nogal bang te worden. ‘’Sorry dat kwam misschien een beetje brutaal over’’ zei hij met een duidelijk hoorbare trilling in zijn stem. Tot zijn verbazing kwam er een glimlachje om de lippen van de jongen. ’’Dat lijkt mij redelijk’’Hij keek hem even met open mond aan. Hij was eigenlijk nogal brutaal geweest over het mens dat weg was gevlucht. Hij deed snel zijn mond dicht omdat hij besefte dat het er waarschijnlijk nogal onnozel uit zag. ’’Iemand heeft jou veranderd in een vampier . Ik weet niet wie en waarom die je hier alleen heeft achtergelaten. Maar dat was een domme fout.’’ Hij kon zich nog steeds niet geloven dat zijn broers zo gemeen waren geweest hem dit bewust aan te doen. Hij voelde dat er opnieuw een traan over zijn wang stroomde. Het ene moment was hij nog zo’n stoere jongen geweest nu was hij zo gevoelig als hij maar kon bedenken. ‘’Alsjeblieft help me ik wil nog niet dood’’ zei hij met een schorre stem. “Vooral het eerste jaar is het ergste dan heb je het meeste zin in mensenbloed. Je moet het leren beheersen, leren controleren. Je moet opletten wat je doet als je in de buurt van mensen bent. Vampiers zijn veel sneller en sterker. Zorg er voor dat niemand dat door heeft. Hou jou bestaan geheim,” Hij knikte naar de jongen dat hij het begreep maar dat maakte zijn zorgen dat hij het niet kon beheersen niet kleiner. Maar hij moest er gewoon niet meer aan denken. Hij probeerde niet eens meer Jasper aan de kant te beuken omdat hij toch wist dat het hem nooit verder zal helpen. Hij voelde zich net een hulpeloze baby die zijn moeder kwijt was. “Anders betekend het onherroepelijk jou dood, want anders loopt alles uit de hand.”Hij knikte opnieuw. Het drong nu eindelijk tot hem door dat de jongen hem niet bang probeerde te maken. En dan zal dat verhaal van de Volturi ook wel geen leugen was. ‘’Sorry dat ik je eerst niet geloofde. Het was ook zo verwarrend zoiets als een Volturi vampiers. Natuurlijk heb ik wel eens dingen meegekregen spookverhalen en zo maar ik had nooit verwacht dat het ooit echt had kunnen bestaan.’’ Hij keek de jongen verontschuldigend aan. Hij voelde hoe zijn oude ik weer naar boven kwam. Wie hij werkelijk was. Niet een stoere en harde jongen. Maar een gevoelige en verwarrende lieverd. “Mijn naam is Jasper Hale,” antwoorde hij op zijn vorige vraag. ’’En de jouwe?’’Hij vond het nu fijn dat de jongen kalm was gebleven en hij besefte dat hij de jongen toch al wat meer als een soort vriend begon te zien. Een echte vriend die hij eigenlijk nooit had gehad. ‘’Mijn naam is Servilos, Oorspronkelijk komen mijn ouders uit Italië maar ze verhuizen nogal vaak. Ik woon nu al heel erg lang hier en ik zie het als een soort thuis’’ Hij wist niet waarom hij de jongen dit allemaal vertelde maar het was gewoon fijn om het aan iemand te kunnen vertellen. “Jou leven op school is voorlopig in ieder geval voorbij. Je zou je niet kunnen inhouden, maar wees niet bang je hebt nog genoeg de tijd. Vampiers zijn onsterfelijk.” Hij haalde even zijn schouders op. Hij werd nu toch al weer wat vrolijker. Was er toch nog iets goeds aan vampier zijn! Als hij nooit meer naar de coole club hoefde dan zal hij dus tenminste altijd zichzelf kunnen zijn en onsterfelijkheid! Oké eeuwig leven was dan wel niet alles maar hij zou wanneer hij wou er een einde aan kunnen maken. Hij keek Jasper nu vragend aan. ‘’Maar hoe kan de Volturi ons dan vermoorden als we toch onsterfelijk zijn?” Hij wou dan wel niks met deze informatie doen maar het verhaal klopte gewoon niet als ze onsterfelijk waren dat ze dan ook dood konden. Hij voelde hoe Jasper stug bleef staan toen hij tegen hem aan duwde. Plots haalde Jasper hem onder uit. En eerlijkgezegd kon hij het de jongen niet kwalijk nemen dat hij dat deed. Hij zou niet weten wat hij zou doen als iemand continu tegen hem aan zal blijven duwen. Hij stond weer op en Jasper ging weer vlak voor hem staan Hou het in. Nee, dat klinkt helemaal niet raar. Ik heb hetzelfde meegemaakt. Alleen zorg alsjeblieft dat je verborgen blijft. Jou felrode ogen vallen namelijk nog al op. Je moet niemand aan gaan vallen op klaarlichte dag. Ook al is de drang zo groot.” Hij knikte. Hij wist dondersgoed dat het moeilijk voor hem zal zijn om zich in te houden maar hij moest het inhouden hij moest het proberen. Hij trok de arm van Versilos los toen die inmiddels hem vastgegrepen had. En hij hield vrijwel meteen op met pogingen hem schade toe te brengen. Hij zag dat de jongen zijn hoofd schudde en hij begreep van Jasper dat hij geen last van de politie zal hebben. Hij wou eigenlijk vragen waarom dan niet maar hij hield zijn nieuwsgierigheid in. Hij begreep dat hij nu wel even genoeg gevraagd had en dat als hij nu nog te lang door zal gaan het een beetje irritant zal worden. Hij gaf zichzelf al antwoord we zijn natuurlijk onsterfelijk dus we kunnen niet vermoord worden door de politie. Hij snapte alleen nog steeds niet hoe de Volturi hun wel kon vermoorden. Hij had wel begrepen dat de Volturi belangrijke personen voor vampiers waren. Hij had zo’n gevoel dat zei de scheppers van de vampiers waren. Er kwam nog een vraag in hem op die hij toch wel best belangrijk vond. ‘’Als een vampiervrouw een kind krijgt word dat dan ook een vampier?’’ Hij vond de vraag eigenlijk best wel dom klinken maar misschien was de vampierwereld wel heel erg verschillend van de mensenwereld. “Alhoewel je het vast prettiger in een cel zou hebben gehad dan in de handen van de Volturi. Ik heb je niet geholpen om een celstraf te ontlopen, maar om een wisse dood te ontlopen. Je moet de stad uit. Ik kan je helpen. Of je gaat in je eentje rondhuppelen maar dan kan ik je niet beloven dat je je in zou kunnen houden en dat het alsnog betekend dat de Volturi het nodig vinden om je te komen halen.” Hij keek de vampier dankbaar aan. ‘’Hartstikke bedankt ik zal het echt nooit in mijn eentje redden je bent een echte held’’ Hij had echt nooit gedacht dat hij ooit tegen een vampier zal zeggen dat hij een held was. En vanaf toen respecteerde hij Jasper en hij had zo het gevoel dat ze goeie vrienden zouden worden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Aantal berichten : 34
Punten : 286

Character sheet
Leeftijd: Always 20
Partner: Alice, my pretty girl
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   za dec 31, 2011 9:02 am

Hij moest zijn lachen inhouden toen de jongen vroeg of hij hem aan het negeren was. Ja, eigenlijk was dat precies wat hij aan het doen was. Blijkbaar irriteerde dat hem, maar daar trok hij zich niet zo veel van aan. Het was ergens juist wel goed voor de jongeman. Het draaide nu even niet om hem, maar om de manier om hem zo ver te krijgen dat hij niemand in de stad zou aanvallen en dat hij bij hem in de auto zou stappen. Hij zag dat de jongeman in gedachten verzonk. Hij vroeg zich af waar hij aan dacht, maar hij voelde dat er verdriet mee gepaard ging. Misschien dacht hij wel aan zijn familie of vrienden. Hij wist hoe zwaar het was in het begin. Toen Maria een vampier van hem gemaakt had, miste hij alles waar hij ooit voor gestaan had. Hij had het gemist om gewaardeerd te worden door mensen en hij kon er niet bij in de buurt komen, want dan zou hij zichzelf verraden. Toch had hij die tijd niet zo heel zwaar gevonden, want hij had Maria gehad. Tenminste dat dacht hij. Het was niet eens in hem opgekomen dat ze hem alleen maar gebruikte. Hij moest voor haar een leger in toom houden en ze zei elke keer weer dat ze zo veel van hem hield. Het had een hele tijd geduurd voordat hij zich gerealiseerd had dat er helemaal niks van klopte, dat het leven wat hij toen leidde niet klopte. Toen hij Maria verlaten had ging het een stuk beter met hem, al had hij er veel verdriet om gevoeld. Ook al probeerde zijn oude vrienden hem op te vrolijken het was Alice die hem echt gered had. Hij wou niet dat deze nieuweling hetzelfde lot tegemoet ging, want ze waren zo makkelijk te manipuleren en op de een of andere manier waren vampiers daar heel goed in. Altijd in hun eigenbelang, gelukkig waren de Cullens niet zo. Zijn familie hield van hem zoals hij was en hij hield van hen. Zo kon het leven van een vampier ook zijn, al zag de rest dat eigenlijk nooit in. Hij dwong zijn gedachten terug te dringen toen hij de stemming in het hoofd van de nieuweling weer voelde veranderen, iets wat aangaf dat hij weer wat zou gaan zeggen. Het was dan niet heel erg gepast als hij doorhad dat hij in gedachten was en ook niet zo slim. Dan dacht hij misschien dat hij hem wel even aan kon vallen, ook al hield Jasper hem heel goed in de gaten. Hij voelde aan wanneer de stemming van hem veranderde, de nieuweling wist dat niet. Hij deed dreigend een stap naar voren terwijl hij verder ging en de vampier grinnikte, maar hij kon horen dat dat meer uit angst was. Dat was mooi, dan zou hij hem misschien gaan respecteren en niet meteen boven op hem springen. Wat hij zou ontwijken voordat hij het durfde te proberen. Alleen raakte de vampier opnieuw in gedachten verzonken, dus wachtte hij af. De nieuweling had blijkbaar nog niet door dat het niet zo’n slim idee was om zoveel na te denken in het bijzijn van een veel ervarenere vampier. Hij was dan misschien sterker, maar Jasper had veel meer ervaring in gevechten met nieuwelingen. Hij schudde langzaam zijn hoofd terwijl hij weer over een doodstraf begon en hij probeerde uit te leggen wat hij bedoelde over de Volturi alleen blijkbaar drong dat nog steeds niet echt tot de jongen door. “Ik denk dat je inderdaad de doodstraf krijgt als mens als je iemand zou vermoorden ja.” Vervolgde hij. Tenminste dat had hij vaak genoeg gezien. Zelfs in deze tijd nog. “Maar als vampier niet, voor mensen heb je niet zo veel meer te vrezen. Alleen dat ze er hoe dan ook niet achter mogen komen dat er vampiers bestaan.” Ging hij toen verder.
Hij merkte het wel op dat de jongeman zenuwachtig van hem werd en dat hij steeds harder begon te lachen. Jasper vond het prima zo op deze manier, dat betekende tenminste dat de nieuweling op scherp stond dat hij goed naar hem zou luisteren. Misschien zou hij het niet meteen begrijpen, maar hij zou tenminste proberen het te begrijpen. Hij zuchtte even toen de jongeman zei dat hij niet in spookverhalen geloofde. “Je bent nu je eigen spookverhaal jonge vampier,” zei hij droogjes. “En ik zal het maar geloven als ik jou was, want elk woord wat ik zeg is waar. Ik ben veel ouder als jou, dus ik weet maar al te goed waar ik het over heb,” vervolgde hij nou weer met een strenge blik in zijn goudbruine ogen. “Je broers?” Hij fronste verontrust zijn wenkbrauwen. “Maar dat betekend dat iemand hun ook gemaakt heeft…” fluisterde hij zacht. “Ik hoop dat er niet een nieuw leger opgericht wordt.” Dat zou vervelend zijn. De Volturi zou waarschijnlijk wel oplossen, maar waar zouden ze tegen willen vechten? Nou ja, hij zou zich er verder niet druk over maken. Als het erger zou worden, als hij er meer van zou merken, dan zou hij pas ingrijpen. Zijn ogen waren even afgedwaald maar keken de jonge vampier nou weer aan. “Ja, zonder hulp ben je inderdaad kansloos .” Hij was eerlijk, hij zou er echt niet omheen gaan draaien. Het was nou eenmaal zo en dat moest deze vampier weten. “En wees gerust ik vond het niet brutaal klinken en als dat wel zo was geweest ik ben wel wat gewend,” vervolgde hij met een klein glimlachje rond zijn lippen. Hij had genoeg grote monden meegemaakt in zijn bestaan als vampier. “En nee je gaat ook niet dood als je je maar aan de regels houdt,” zei hij waarna hun gesprek vorderde.
Toen begon hij aan een hele verontschuldiging stortvloed van woorden. Het gebeurde wel vaker dat het op deze manier ging. Eerst woede, dan ongeloof en dan schuldgevoel. Alleen dat was altijd precies waar hij ze wilde hebben, want dat betekende dat ze meestal hoogstwaarschijnlijk naar hem zouden luisteren. In deze situatie was het natuurlijk wel anders, want deze jongeman zou niet in een leger belanden tenminste als het aan hem lag. Hij wou hem alleen maar helpen en hij hoopte dat dat geen vergissing was. “Ik snap dat het verwarrend is,” zei hij alleen maar. ‘’Mijn naam is Servilos,” Er kwam nog een heel verhaal achteraan alleen daar knikte hij alleen maar op. “Aangenaam dan Servilos.” Was zijn antwoord. ‘’Maar hoe kan de Volturi ons dan vermoorden als we toch onsterfelijk zijn?” Er ontstond een grijnsje om zijn lippen. “Ooh daar hebben hun nooit zoveel moeite mee. Ze hoeven je alleen maar beet te houden en ze kunnen jullie vermoorden. Onsterfelijk betekend niet dat we niet te doden zijn Versilos. Door ons lichaam te verbranden komen we ook niet meer terug,” legde hij toen uit. Hij haalde zijn wenkbrauw op toen het gesprek opeens over kinderen ging. Hoe kwam dat nou opeens weer? “Vampiers kunnen geen kinderen krijgen,” zei hij toen simpel. Hij moest zachtjes lachen toen hij een held genoemd werd. De houding richting hem van Versilos was totaal veranderd. Hij wist dat hij hem nou wel zou volgen. “Kom mee en blijf dicht bij me.” Zei hij toen. Hij liep de bosjes weer uit en hield Versilos strak in de gaten totdat ze bij zijn auto aangekomen waren. Hij duwde Versilos erin en ging zelf achter het stuur zitten. Hij startte de motor en reed de parkeerplaats af. “Nou welkom in mijn wereld Versilos.” Zei hij toen. “Ik neem je mee naar Forks,” vervolgde hij. “Je moet zelf weten hoe je wilt leven. Er zijn genoeg vampiers die leven van mensenbloed maar ik en de familie waar ik in leef, leven alleen van dierenbloed.” Hij keek even opzij naar Versilos. “Vampiers die van mensenbloed leven hebben felrode ogen, wij hebben goudbruine ogen. Ooh, en zorg er voor dat je nooit in het zonlicht komt want dan wordt je geheid ontdekt. Dan glinsteren we als diamanten namelijk.” Hij duwde het gaspedaal nog wat verder in en de auto scheurde over de weg.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Versilos

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 87

Character sheet
Leeftijd: Forever 18
Partner: I don't need love
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   za dec 31, 2011 11:39 am

Hij keek de jongen even aan en hij had het gevoel dat hij hem nu wel mocht. Hij vond de vampierwereld eigenlijk wel interessant en hij vond het leuk dat Jasper hem die dingen leerde. Het was dan wel helemaal nieuw voor hem maar dat was juist een uitdaging. Hij had eigenlijk altijd al van uitdagingen gehouden. Zoals toen die keer toen ze met heel groep 3 op schoolreisje gingen naar het pretpark. Hij zag nog voor zich hoe alle kinderen achterbleven terwijl hij vrolijk op een achtbaan af rende. Hij was al vrij groot voor zijn leeftijd terwijl de achtbaan voor zijn klasgenoten nog met begeleiding had gemoeten kon hij helemaal alleen zijn gangetje gaan. En dat vond hij ook niet erg want hij had ook op de basisschool al een hekel aan de juf gehad. Hij wist niet waarom maar de juffen moesten altijd hem hebben. Hij kon talloze keren opnoemen wanneer iemand iets deed en dat ze met zijn allen hem dan maar even de schuld gaven. Hij vond het oneerlijk dat hij altijd de schuld kreeg maar zijn gedrag werd er op die manier niet beter op. Omdat hij zo vaak had gehoord dat hij een stout kindje was. Was hij zich er ook naar gaan gedragen. Hij stond kansloos tegen de pestkoppen in zijn klas omdat zijn ouders bijna altijd weg waren en hij had ook geen oppas gehad, daarom kon hij het ook aan niemand vertellen. Gelukkig had zijn verleden ook goeie dingen veroorzaakt. Doordat hij zo vaak alleen was was hij heel erg zelfstandig geworden en daardoor kon hij prima voor zichzelf zorgen. Hij merkte dat hij voor de zoveelste keer weer in gedachten was geraakt. Daar moet ik echt is mee ophouden, dacht hij nu. Straks mis ik iets belangrijks van wat hij mij uitlegt. Hij begreep het even niet. Waarom zou het erg zijn als de vampiers werden ontdekt door de mensen? Ze zouden toch geen flauw benul hebben hoe ze hun moesten verslaan. Ze waren kansloos. Hij vond het raar van de Volturi dat ze hun bestaan geheim wouden houden dus toen was de volgende vraag er al snel weer uit. ‘’Waarom zal het erg zijn als de mensen ons ontdekken? Ze zouden ons toch nooit kunnen vernietigen als ze niet weten hoe?’’ Hij dacht eraan hoe irritant hij het zal vinden als iemand de hele tijd vragen aan hem zal stellen terwijl die dan ook erg logisch waren voor hem en dan stond er iemand die toevallig dan ook ongeveer de zelfde leeftijd had voor zijn neus. Dat zal echt heel erg irritant zijn! Hij vond het raar dat Jasper zo rustig de vragen beantwoorde zonder dat hij zich ging irriteren of tenminste niet liet zien dat hij zich irriteerde. ‘’Sorry dat ik zoveel vragen stel Jasper alleen ik voel me zo klein als ik niks weet van de wereld die voor me ligt.” Hij hoopte dat Jasper begreep dat hem het erg veel pijn deed dat hij zijn wereld achter zich had gelaten. Maar het leek hem eigenlijk logisch dat Jasper het begreep dat het hem pijn deed. Jasper was zelf immers ook ooit veranderd en daar kwam Versilos nieuwsgierigheid weer. Hij probeerde het erg voorzichtig te vragen want hij begreep dat dit wel op een gevoelig gebied van Jasper kwam. Hij keek Jasper even voorzichtig aan. ‘’Hé Jasper hoe ben jij eigenlijk in een vampier veranderd?” vroeg hij voorzichtig. “Voor mensen heb je niet zo veel meer te vrezen. Alleen dat ze er hoe dan ook niet achter mogen komen dat er vampiers bestaan.” Begon Jasper toen weer. Hij vond het allemaal maar raar. Wat zal er erg aan zijn als ze achter hun bestaan kwamen. Als ze een vampier dierenbloed zagen drinken dan was het toch niet erg? En ook al zouden we mensenbloed drinken dan nog zouden we al zou het leger er bijkomen toch echt verbrand moeten worden. Een ding was niet helemaal handig aan Versilos. Toen hij klein was waren zijn ouders nog vaak bij hem geweest. Maar later waren ze er bijna nooit meer en daardoor miste hij een bepaalde wijsheid die andere kinderen wel van hun ouders hadden meegekregen. Mensenbloed... Hij beukte bijna weer tegen Jasper aan maar hij hield zich in. Zelfs al had hij Jasper aan de kant willen beuken, natuurlijk zonder schade aan hem toe te brengen. Dan zal hij zelf waarschijnlijk binnen de kortste keren dood op de grond liggen. “Je bent nu je eigen spookverhaal jonge vampier,” zei Jasper en dat was een opmerking die eigenlijk grappig had moeten zijn maar hij kon er absoluut niet om lachen. Nou zo dom was hij nou ook weer niet maar op sommige punten had hij gewoon wat hulp nodig. En als anderen dat niet konden respecteren dan respecteerde hij hun ook niet. Hij had bovendien op school nooit geluisterd naar uitleg waardoor hij nogal veel mistte. Maar hij had Jaspers hulp nou eenmaal nodig en zonder hem kwam hij ook helemaal nergens. Dus hij besloot de naar zijn idee vervelende opmerking maar achter zich te laten. “En ik zal het maar geloven als ik jou was, want elk woord wat ik zeg is waar”. Hij voelde zich chagrijnig. Was dat nou een soort dreigement. Hij keek Jasper boos aan. ‘’Je bent echt helemaal niet grappig hoor’’ dat kwam er al uit voor dat hij er erg in had. En hij wist niet zeker of hij zich er wel zo druk om had moeten maken maar soms wond hij zich op over dingen die helemaal niet belangrijk waren. Hij reageerde er niet op toen Jasper zei dat hij veel ouder dan hem was en daardoor meer ervaring had. Het was dan wel zo maar hij kon eigenlijk gewoon niet accepteren dat er iemand een keer meer ervaring met dingen had als hem. Hij hoorde van hem dat hij niet dood zal gaan als hij zich maar aan de regels hield. Hij knikte dat hij het begreep maar dat nam nog niet weg dat hij nieuwsgierig was waarom die dingen dan eigenlijk niet mochten. Zijn angst voor de Volturi nam toe toen hij hoorde dat ze hun met gemak aan konden. Nee hij zal de regels sowieso niet verbreken. Maar toen hij vertelde dat vampiers geen kinderen konden krijgen begon hij te huilen. Hij had altijd al zijn eigen kinderen willen hebben en het was een schok dat dat niet kon. Hij schokte over zijn hele lichaam.“Kom mee en blijf dicht bij me.” Zei hij toen. Hij knikte en hij zag dat Jasper af en toe snel omkeek om te zien of hij geen gekke dingen uithaalde. Hij keek hem gerustellend aan toen hij dat zag. Hij zal het niet eens meer in zijn hoofd halen om hem te grijpen. Hij opende de auto van Jasper en hij vroeg zich af waar ze in hemelsnaam heen gingen. Maar die vraag werd al beantwoord voordat hij het vroeg. ‘’We gaan naar Forks. Je moet zelf weten hoe je wilt leven. Er zijn genoeg vampiers die leven mensenbloed maar ik en de familie waar ik in leef, leven alleen van dierenbloed. Vampiers die van mensenbloed leven hebben felrode ogen, wij hebben goudbruine ogen. Ooh, en zorg er voor dat je nooit in het zonlicht komt want dan wordt je geheid ontdekt. Dan glinsteren we als diamanten namelijk.’’ Hij knikte kortaf. De manier van leven van Jasper beviel hem wel hij zal gaan proberen wat aan zijn mensenbloedlust te doen. ‘’Ik ga leven van dierenbloed,” zei hij toen hij keek Jasper zelfverzekerd aan.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Aantal berichten : 34
Punten : 286

Character sheet
Leeftijd: Always 20
Partner: Alice, my pretty girl
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   zo jan 01, 2012 10:08 am

Hij wachtte geduldig totdat Versilos weer wat zou zeggen. Hij zag dat hij weer een gedachten verzonken was. Hij begon er zowaar aan te wennen, dat dat vaker voorkwam dan dat hij gewend was. Misschien kwam dat wel omdat er nog mensenbloed door zijn aderen stroomde, dat hij daarom nog zo veel nadacht. Waarschijnlijk over de tijd dat hij nog mens was. Maar had hij dat ook niet gedaan? Ja, waarschijnlijk wel. Hij kon het zich alleen niet meer herinneren. Hij was meteen al gebrainstormd door Maria. Gelukkig wist hij nou wel beter, was hij ouder. Hij had meer ervaring en wist wat wel klopte en wat niet. Versilos moest gewoon nog blindelings op hem vertrouwen. Hij kon net zo goed allemaal nepverhaaltjes aan hem ophouden, maar zo was hij niet. Alleen er waren genoeg anderen die wel zo waren, dus ergens had hij wel geluk dat hij net hem tegen gekomen was. Hij vertelde de waarheid en hij zou Versilos niet in zonder kip zonder kop rond laten lopen en mensen vermoorden. Iets wat Maria bij hem ook in de hand had gehouden, maar op een hele andere manier en hij had heel veel mensen vermoord in die tijd. Een tijd waar hij liever niet meer te veel over nadacht. Toch kwam het door de stiltes die tussen hen in vielen, dat hij het idee kreeg dat hij die moest opvullen. Onzin natuurlijk, dus hield hij zijn gedachten weer bij zich. Hij keek naar de jonge vampier, een vampier die nog heel veel lessen voor zich had. Eigenlijk had hij daar helemaal geen tijd voor, maar hij zou hem ook niet alleen laten. Hij zag weer dat de ogen van Versilos weer helder werden en dat hij iets tegen hem zou gaan zeggen. Dus concentreerde hij zich ook weer op de jongen voor hem. Zijn goudbruine ogen gleden kalm in die van Versilos toen hij vroeg waarom het zo erg was dat de mensen achter hen bestaan kwamen. “Ze zouden ons opjagen Versilos,” zei hij toen. “Ze zouden ons willen uitroeien en ze zouden ons overal willen zoeken. We zullen geen rustig bestaan meer kunnen leven.” Legde hij de jonge vampier toen uit en hij hoopte dat de jongen het zou begrijpen. Dat zou hij misschien twee keer nadenken voordat hij iets deed, wat hun bestaan zou kunnen verraden. “En ik heb liever dat je te veel vragen stelt dan te weinig.” Hij glimlachte even. Het was beter als Versilos zo veel mogelijk wist, voordat hij alleen zijn nieuwe wereld zou kunnen ontdekken. Hij schrok op toen Versilos een vraag stelde die hij niet verwacht had. Nou ja, misschien ook wel. Alleen het verraste hem. De glimlach verdween van zijn lippen en er ontstond even een verdrietige glans in zijn ogen, maar hij herstelde zich snel. “Ik was een majoor in het leger in 1861. Ik zal niet ontkennen dat ik heel trots was op mijn rang. Ik was de jongste die ooit tot majoor was benoemd. In 1863 kwam ik drie vrouwen tegen. Ik wou ze helpen, maar ik wist niet dat ze eigenlijk vampiers waren. De vrouw Maria veranderde mij in een vampier, omdat ze me als hulpmiddel nodig was. Ze deed of ze verliefd op me was en ik trapte erin. Ik was jong, naïef. Ik moest haar leger van nieuwelingen in toom houden. Ik wist niet beter. Ik dacht dat dat normaal was als je een vampier was. Ik kon er op een gegeven moment niet meer tegen en ik ben bij haar weggegaan,” Hij zette even zijn kaken op elkaar. “Anderen gebruiken jou onwetendheid Versilos. Zorg er voor dat het bij jou niet gebeurd.” Hij keek de jonge vampier nog even aan en draaide zich toen om.

Toen ze wegreden knikte Versilos alleen maar en hij besloot dat maar aan te zien als een goed teken. Het verraste hem dan ook toen Versilos opeens weer sprak. ‘’Ik ga leven van dierenbloed,” Hij keek de jonge vampier in zijn ooghoek aan, maar hij zag dat hij het meende. Hij glimlachte even en keek weer voor zich uit over de weg. “Dat is een hele stap in jou bestaan Versilos. Het is zwaar en moeilijk, maar als je er echt voor gaat dan krijg je er zo veel voor terug,” Hij dacht aan Alice. “Ik wil je er wel mee helpen, maar ik kan er niet altijd voor je zijn. Ik hoop dat je dat begrijpt. Ik wil je dingen leren, zoveel als je nodig bent. Alleen ik moet ook soms andere dingen regelen,” ging hij verder. “Vampiers slapen nooit, dus je hebt heel wat tijd te vullen. Ook tijd zonder mij, probeer je dan niet in de nesten te werken.” Vertelde hij kalm verder. “Ik kan je leren op dieren te jagen, manieren om beter met mensen om te gaan. Alleen ik kan je niet leren je bloeddorst in toom te houden, dat zul je zelf moeten doen.” Hij keek Versilos aan. “Ik hoop dat je dat begrijpt en dat je bereidt bent een zwaar leven te leiden?” Hij keek voor zich weer op de weg. Terwijl ze Forks binnen reden. “Ik hoop dat je hier kan wennen,” zei hij opeens met een grijns.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Versilos

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 87

Character sheet
Leeftijd: Forever 18
Partner: I don't need love
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   zo jan 01, 2012 5:11 pm

Hij begreep het toen Jasper vertelde dat ze hun uit zouden willen roeien. Op zich was dat ook best wel logisch maar hij liet meestal anderen het werk doen om dingen uit te leggen dan dat hij dat zelf deed. Hij dacht even over de opmerking van Jasper na. Als alle mensen ter wereld op hun zouden jagen dan zouden er ook vast wel een paar tussen zitten die de manier wisten om hun te vernietigen. “En ik heb liever dat je te veel vragen stelt dan te weinig.” Jasper glimlachte even. Versilos zelf begreep nu dat het ook wel verstandiger zal zijn om veel te vragen. Hoe zal je nou kunnen overleven in een wereld waar je nog helemaal niks van wist? Hij wachtte even tot Jasper antwoord gaf op zijn vraag van Jasper zijn verleden. Hij keek even meelijdend naar Jasper. ‘’Jij hebt een vervelend verleden’’ zei hij kort. Maar hij besefte wel dat Jasper dat vervelende verleden ook liever achter zich wou laten. Hij volgde Jasper toen hij naar de auto liep en hij stapte in.

En daar ging de auto. Versilos zag de plaatsen met een noodtempo voorbij schieten en hij glimlachte. Het was heerlijk om te weten dat hij weer wat te doen had. Hij hield echt heel erg van dit soort uitdagingen. Maar hij vroeg zich wat af. Wat ze zouden gaan doen. Hadden vampiers ook een taak in het leven? Niet alleen overleven maar hadden ze ook allemaal iets wat ze zouden moeten doen? Hij kon er niet tegen als hij geen bepaalt doel in zijn leven had. Want wat zal hij voor leuks gaan doen in het leven? Uiteraard verschilde het vampierleven ook weer niet zo heel erg veel van het mensenleven. Hij kon nog bijna alles doen wat hij vroeger ook deed. Hij zal dan wel niet in het zonlicht kunnen lopen maar voor de rest viel het allemaal wel mee. Hij vond het alleen erg vervelend dat hij zijn ware identiteit moest verbergen. Het zal bijvoorbeeld erg moeilijk zijn als hij naar gym ging en hij zal moeten rennen dan zal hij namelijk misschien wel veel te hard rennen. Hij zal dan ook erg veel moeten oefenen voordat hij werkelijk naar de school in Forks ging. Hij voelde zich alleen wel een beetje verdrietig. Zal hij ooit nog zo populair worden als hij op zijn vroegere school was geweest? Of zouden ze hem zien als een zielig groentje die populair wou worden? Hij zal vast niet zo snel de plaats van de populairste innemen. Hij dacht eraan hoe moeilijk het was geweest toen hij op de eerste dag naar de middelbare school ging. Op te vallen tussen al die kinderen. Ook al waren zijn ouders rijk geweest ze schepten er niet over op zoals sommigen zouden doen. Oké ze hadden dan wel luxe villa’s gehad en nog heel erg wat dure spullen. Maar ze stuurden hem niet naar een rijkeluienschool. Hij wist zelf ook wel dat ze het voor hun eigen reputatie gedaan hadden maar ze deden meestal wel erg aardig. Hij herinnerde nog wel de eerste keer dat hij naar de middelbare school ging en dat ze toen met elkaar aan het ruziën waren. Zijn moeder die tegen zijn vader schreeuwde dat het beter voor hem was. Dat hij beter met anderen zou kunnen omgaan als hij op een gewone school zou zitten. Dan zou hij tenminste geen verwend nest worden. Dat was wel een van de momenten dat Versilos een hekel aan zijn ouders gehad had. Zijn vader schreeuwde woedend terug. Je maakt onze generatie belachelijk als je hem naar zo’n kleuterschool laat gaan! Die kinderen daar weten niet hoe ze zich gedragen moeten! Ze gedragen zich daar als een stelletje wildemannen! Op de privéschool worden ze tenminste al streng aangepakt als ze iets verkeerds uithalen! Bovendien leert hij daar veel meer over economie. Als hij later ons geld in handen krijgt dan zal hij toch echt wel moeten weten hoe hij er om zou moeten gaan! Hij herinnerde nog hoe hij huilend naar school renden maar midden op die route nog wel even zijn tranen had weggeveegd. Maar de pestkoppen van de school ontging het niet en hij wist nog wel het moment dat ze recht voor hem gingen staan en toen riepen. ‘’Ooh heb je gehuild klein baby’tje mis je je mama. Hij zag dat de drie tieners al veel groter waren als hem en hij voelde angst voor ze. Toen kwam er een rotopmerking achteraan. ‘’Tja dat heb je met rijkeluiskindjes die kunnen er niks aan doen dat ze niet zonder hun moeder kunnen’’ Hij had niet meer helder na kunnen denken en hij raakte de controle van zijn lichaam kwijt. Hij sloeg de middelste jongen recht in zijn gezicht en er ontstond een heel gevecht. De jongens merkten al snel dat hij een erg sterke jongen was en ze vluchten weg. En daar hadden ze nog geluk mee ook. De bel ging en de rector kwam aan rennen. ‘’Wat heb jij gedaan?’’ Hij keek haar angstig aan en hij zweeg. ‘’Wat heb jij gedaan?! Ze was nu gaan schreeuwen en er ontstonden tranen in zijn ogen. ‘’I…Ik heb de jongens een klap verkocht.’’ De rector keek hem woedend aan. ‘’Meekomen jij!’’ Ze sleepte hem aan zijn oor mee naar binnen en ze nam hem mee naar zijn kantoor. Hij had een groene brief gekregen en later zouden de drie jongens grote vijanden worden. Wat hij toen nog niet wist was dat de drie jongens eigenlijk de drie zoons van de rector waren… Hij merkte dat hij weer aan zijn verleden gedacht had en hij keek weer naar buiten door het autoraam. Het duurde naar zijn gevoel nogal lang en hij keek Jasper vragend aan. ‘’Zijn we er al bijna?’’ Hij wist zeker dat hij een nieuw leven in Forks zal beginnen, het was hem toch ook gelukt op de vorige middelbare school populair te worden? Hij zag dat Jasper glimlachte toen hij zei dat hij op dierenbloed ging leven. “Dat is een hele stap in jou bestaan Versilos. Het is zwaar en moeilijk, maar als je er echt voor gaat dan krijg je er zo veel voor terug,” Hij begreep dat zijn leven makkelijker zal zijn als hij zich kon inhouden en hij knikte. Hij deed niet de moeite uit de auto te springen voor bloed. Hij zag dat Forks vlak voor hun lag en Jasper zal al bij hem zijn voor dat hij ook maar ergens kwam. “Ik wil je er wel mee helpen, maar ik kan er niet altijd voor je zijn. Ik hoop dat je dat begrijpt. Ik wil je dingen leren, zoveel als je nodig bent. Alleen ik moet ook soms andere dingen regelen. Vampiers slapen nooit, dus je hebt heel wat tijd te vullen. Ook tijd zonder mij, probeer je dan niet in de nesten te werken. Ik kan je leren op dieren te jagen, manieren om beter met mensen om te gaan. Alleen ik kan je niet leren je bloeddorst in toom te houden, dat zul je zelf moeten doen. Ik hoop dat je dat begrijpt en dat je bereidt bent een zwaar leven te leiden? Ik hoop dat je hier kan wennen,” zei hij opeens met een grijns. Hij keek hem aan. En hij voelde zich wel even vervelend toen hij de harde waarheid hoorde. Hij had het zich dan wel eerder beseft maar het deed nog meer pijn omdat het nu uit Jaspers eigen mond kwam. Hij zag dat Jasper grijnsde toen hij zei dat hij hoopte dat hij zich in Forks zich kon vermaken. ‘’Dat wennen gaat wel lukken’’ zei hij grijnzend.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jasper

avatar

Aantal berichten : 34
Punten : 286

Character sheet
Leeftijd: Always 20
Partner: Alice, my pretty girl
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   ma jan 02, 2012 8:43 am

Versilos knikte alleen maar op alles wat hij zei. Hij fronste even zijn wenkbrauwen. Hij vroeg zich af of dat een goed of een slecht teken was, maar hij besloot het maar op te vatten als een goed teken. Hij had er niks tegen in gebracht, dus dat zou vast wel goed zitten. Zelfs in de auto zag hij hem een paar keer diep in gedachten verzonken zijn. Waardoor hij even de omgeving scande, maar er zat niemand in de bossen. Het kwam nog wel eens voor dat er weerwolven in deze bossen zaten, maar het was rustig. Ze deden hem ook niks, maar hij zou Versilos die regels ook nog maar even uitleggen, maar hij wachtte eerst totdat hij het idee kreeg dat Versilos niet meer in gedachten was. Soms reed er een auto langs hun of haalde hij er één in, die hem dan boos aan zat te kijken. Maar voor de rest was het overal rustig, dat scheelde weer. Dan hoefde hij niet opeens vreemde capriolen uit te gaan halen. Toen Versilos eindelijk weer wat zei glimlachte hij alleen maar. “Je moet oppassen voor de weerwolven in Forks,” zei hij toen. “Het zijn mensen van het reservaat die kunnen veranderen wanneer ze willen. Ze jagen op vampiers,” ging hij verder. “Wij hebben een verdrag met hen en wij komen dus ook niet in hun reservaat en dat moet jij ook niet doen. Ze kunnen je vermoorden, want ze jagen in groepen.” Hij keek even opzij naar Versilos terwijl ze Forks binnen reden. “Ze willen de mensen beschermen en daar doen ze alles aan, dus pas echt goed met wat je doet hier.” Hij liet het gaspedaal ietsje los waardoor hij niet te hard door het kleine plaatsje croste. Toen wende ze weer van Forks af en hij reed weer het bos in. “Ik zal je laten zien waar wij wonen,” zei hij toen. “Wij hebben een gezin gevormd. Esmé en Carlisle Cullen zijn onze pleegouders. Mijn broers en zussen zijn, Emmet, Edward en Rosalie. Ik heb Rosalie haar achternaam aangenomen om te laten lijken dat wij een tweeling zijn. Alleen eigenlijk zijn we allemaal geen familie. Alice is mijn pleegzus en mijn vriendin. Zij is samen met mij opzoek gegaan naar de Cullens toen ik bij Maria weggegaan was,” ging hij door. Hij wist dat Edward er nou met Bella niet was, dus daarom durfde hij het aan. Hij zou daarbij niet naar binnen gaan. Hij wou alleen het huis laten zien. Hij sloeg af op het boswegetje en reed het erf op. Het lange erf naar hun huis. Vlak voor het huis stond hij stil. Hij knikte er even naar. “Dit is ons huis. We gaan nu niet naar binnen, maar ik wou het je toch even laten zien.” Hij zette de motor weer aan en reed weer bij het huis vandaan.

Hij volgde het weggetje verder in de richting van de bergen, een jachtgebied. Voor het hek zette hij de auto opnieuw stil. “Dit is een van onze jachtgebieden. Hier komen nooit mensen, alleen maar dieren.” Hij keek even opzij naar Versilos. “Je kunt hier zoveel bloed drinken als je wilt, als je het maar weer netjes opruimt. Anders valt het uiteraard wel op.” Hij keek even of hij tot de jonge vampier doordrong. Hij wilde geen ongelukken, maar hij moest naar huis. Hij hoopte dat als Versilos genoeg gehad had. Hij niet meer zoveel dorst had naar mensenbloed. Eigenlijk wist hij ook wel dat het dan iets minder was, maar nog lang niet weg. Alleen het was een begin. “Ik moet naar huis, Alice wacht daar op mij.” Zei hij toen. Hij draaide zich naar Versilos om. “Red jij het zolang zonder mij?” vroeg hij toen. “Probeer jezelf niet in de nesten te werken oké? Ga niet als je klaar bent ergens in mensengebied rond lopen.” Ging hij verder. “Ik haal je morgenvroeg hier weer op, is dat een goed idee?” Hij boorde zijn blik streng in die van Versilos. “Dan zal ik je leren hoe je zo menselijk mogelijk kunt zijn.” Hij keek even naar buiten. “Ik beloof je dat ik je weer op kom halen, maar zoals ik al zei kan ik je niet altijd helpen.” Vertelde hij verder. “Ik zie je morgenvroeg,” Hij gebaarde naar de bergen. “Heb een goede jacht vampier Versilos,” er verscheen een glimlach om zijn lippen. Hij meende wat hij zei en hij hoopte echt dat het goed met hem zou komen, dat hij zou leren om zijn bloeddorst de baas te worden. Alleen hij wist dat dat nog heel lang kon duren, maar als hij er helemaal voor zo gaan zou het hem lukken, ooit. Want voor Jasper zelf was het soms nog zelfs moeilijk. “Veel plezier,” hij knikte hem even toe en wachtte totdat hij uit de auto zou stappen en hij weer weg kon rijden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Versilos

avatar

Aantal berichten : 15
Punten : 87

Character sheet
Leeftijd: Forever 18
Partner: I don't need love
Soort: Vampier

BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   wo jan 04, 2012 9:43 am

Jasper fronste zijn wenkbrauwen en Versilos besefte dat hij ergens over nadacht. Dat was trouwens niet zo raar als iemand in je bijzijn de hele tijd aan het nadenken is dan kun je er van uitgaan dat degene die tegenover je zit dat ook doet. Hij keek weer naar buiten. De stad kwam steeds dichterbij en hij zag andere auto’s langs hun scheuren. Het viel hem op dat er meestal chagrijnige gezichten naar hun keken. Hij vond het een slecht voorteken. Zouden alle mensen in Forks zo chagrijnig zijn? Omdat hij de hele tijd door het zijraam naar buiten had gekeken was hij zich er helemaal niet van bewust dat ze veel te hard reden. Er was pasgeleden een verkeersbord langsgekomen waarop stond dat ze er maar dertig km per uur mochten rijden. Maar daarin tegen reden zij al snel rond de honderdtwintig km per uur! Hij keek Jasper vragend aan. ‘’Kijken alle mensen in Forks zo chagrijnig naar je?” Het begon hem een beetje op de zenuwen te werken dat ze zo naar hun keken en hij had het gevoel dat hij niet zo thuis was in Forks. Er schoot hem plotseling iets te binnen iets waar hij al veel eerder aan had kunnen denken. Ze zouden dan wel geen last van de politie hebben maar als hij vermist werd dan zouden zijn ouders dat niet bepaalt leuk vinden. Er ontstonden tranen in zijn ogen. Hij dacht verdrietig terug aan de ruzie die hij nog via de telefoon gehad had. Hij kwam dan wel altijd laat thuis maar daar wisten zijn ouders niets vanaf. En ze zouden vandaag nog wel op bezoek komen en dat had hij dan ook nog zelf voorgesteld. Een leuke laatste indruk zouden ze van hem krijgen als hij niet op kwam dagen als hij ze zelf ook nog had uitgenodigd! Hij voelde spijt in hem opkomen. Was hij nou maar nooit te laat in de disco gebleven dan waren die dingen nooit gebeurt. Hij werd helemaal gestrest. Was hij maar nooit zo ongehoorzaam geweest. Zijn vader en moeder hadden al via sms gezegd dat hij niet te lang moest blijven. Het zal gevaarlijk zijn je wist nooit wat voor idioten er op dat tijdstip op de weg liepen. En die idioten waren nog wel zijn broers geweest! Zijn lichaam begon te schudden. Waarom?! Waarom hadden ze hem dit aangedaan!? Hij snapte het niet. Hij had ze dan wel niet zo vaak gezien maar wanneer hij ze had gezien dan waren ze altijd heel aardig geweest. Hij kon zich gewoon niet inbeelden dat het vampierleven iemands persoonlijkheid zo kon veranderen. Hij kon er gewoon niet tegen. Hoe was het toch mogelijk? Maar als hij naar zichzelf keek besefte hij ook wel dat ze er niets aan konden doen. En hij had ze al heel lang ook niet meer gezien. Hoe lang zouden ze al vampier zijn geweest? Hoe veel vampierbloed zal er door hun aderen stromen. En zal hij als het bij hem ook zo ver was ook zo’n monster worden? Hij kon het zich niet voorstellen. Zou hij zelf echt ook zo’n gemeen monster kunnen worden? Hij kwam weer uit zijn gedachten en hij besefte dat hij weer erg lang stil was geweest. Hij dacht dat Jasper het vast wel gewend was geraakt, maar hij was daar niet tevreden mee. Hij zal het niet leuk vinden als Jasper zijn leuke kant niet kende. Het was natuurlijk logisch dat hij niet zo vrolijk was als vroeger. Maar Jasper was hem nota bene aan het helpen dus zou het niet heel erg stom zijn om iemand die je helpt alleen maar je stille kant te laten zien? Hij keek Jasper verontschuldigend aan en hij probeerde een poging te maken een gezellig gesprek te voeren. Maar er kwam vrijwel geen onderwerp bij hem op dus hij kon er ook niks aan doen. Maar hij hoefde niet langer na te denken want Jasper begon gelukkig al met een onderwerp. “Je moet oppassen voor de weerwolven in Forks,”zei hij plots. Hij keek Jasper geschrokken aan. Hij had wel eens legendes gehoord dat weerwolven en vampiers al heel erg lang met elkaar in gevecht waren maar hij had vanaf het begin sterk gehoopt dat het niet zo was. Hij keek Jasper nu vragend aan. ‘’Weerwolven?’’ Hij begon te trillen. ‘’Sorry hoor maar eigenlijk weet ik niks van weerwolven. Als ik voor ze moet oppassen dan moet ik ze toch eerst kunnen herkennen? Hoe herken ik ze dan?’’“Het zijn mensen van het reservaat die kunnen veranderen wanneer ze willen.” toen hij hoorde dat ze een verdrag hadden zodat ze elkaar niet onnodig gingen vermoorden zuchtte hij even opgelucht. Uiteraard zal hij wel zijn best doen om uit hun buurt te blijven. Veranderen wanneer ze wilden dat was nieuw voor hem maar hij had tenminste een tip gekregen hoe hij ze al wat sneller kon herkennen. Er zouden dan wel mensen komen. Maar weerwolven zouden er veel vaker komen dus als hij daar al in de buurt kwam. En dat was hij nu echt absoluut niet van plan. Dan zou hij de mensen die daar vaker kwamen wel mijden. Er was dan ook wel nog het probleem dat hij er dan wel vaak genoeg moest komen om die mensen te vinden bovendien zou hij al binnen de kortste keren op de grond liggen als ze hem dood wouden hebben. Nee daar schoot hij dus ook niks mee op. Hij vond het maar eng die weerwolven. Hij had nooit beseft dat behalve de Volturi vampiers ook maar ergens bang voor zouden kunnen zijn. Hij zag dat Jasper hem even aan keek. “Ze willen de mensen beschermen en daar doen ze alles aan, dus pas echt goed met wat je doet hier.” Hij keek Jasper aan. ‘’Dat zal ik zeker doen ik zou niet willen dat er ongelukken gebeuren,’’ zei hij en hij keek Jasper ook aan. Hij zag hoe Jasper het gaspedaal een beetje los liet en er kwam een huis in zicht. “Ik zal je laten zien waar wij wonen. Wij hebben een gezin gevormd. Esmé en Carlisle Cullen zijn onze pleegouders. Mijn broers en zussen zijn, Emmet, Edward en Rosalie. Ik heb Rosalie haar achternaam aangenomen om te laten lijken dat wij een tweeling zijn. Alleen eigenlijk zijn we allemaal geen familie. Alice is mijn pleegzus en mijn vriendin. Zij is samen met mij opzoek gegaan naar de Cullens toen ik bij Maria weggegaan was,” ging hij door. Hij wist niet wat hij op deze stortvloed van woorden moest antwoorden dus hij knikte maar weer even. Niet wetend wat hij anders moest doen. “Dit is ons huis. We gaan nu niet naar binnen, maar ik wou het je toch even laten zien.” Hij keek even teleurgesteld naar de grond. ‘’Jammer, en ik had jullie huis nog wel zo graag van binnen willen zien’’. Ze reden weer verder en hij zag dat er een groot bos met een hek er voor in het zicht kwam. “Dit is een van onze jachtgebieden. Hier komen nooit mensen, alleen maar dieren. Je kunt hier zoveel bloed drinken als je wilt, als je het maar weer netjes opruimt. Anders valt het uiteraard wel op.” Hij keek Jasper even blij aan. ‘’Mooi ik was al bijna bang dat ik mijn eigen gang moest gaan op zoek naar een gebied om te jagen.” Hij zuchtte opgelucht. Hij was blij dat hij daar zijn bloedlust zoveel als hij maar wou kon lessen. En hij knikte dat hij de karkassen van de dieren zal opruimen. ‘’Dat zal ik doen’’ zei hij kort. Maar hij meende het tenminste wel. “Ik moet naar huis, Alice wacht daar op mij.” Er ontstonden even tranen in zijn ogen nu zal hij zich zonder hem moeten redden. Maar ja hij wist dat het moest hij kon zijn vriendinnetje niet laten wachten. “Red jij het zolang zonder mij?” ‘’Ja’’ zei hij met een schorre stem. “Probeer jezelf niet in de nesten te werken oké? ‘’Ik beloof het’’ zei hij. ’’Ga niet als je klaar bent ergens in mensengebied rond lopen. Ik haal je morgenvroeg hier weer op, is dat een goed idee?” zijn blik boorde even streng in die van hem. Hij knikte nu wat vrolijker. Maar hij zei er nu niks meer op. “Heb een goede jacht vampier Versilos,” ’’Dank je,” zei hij nu dankbaar. ’’Veel plezier’’ Hij knikte. Ja hij zal zich aan zijn belofte houden en dat plezier maken dat ging wel lukken.

[Topic uit]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The beginning of the hell...   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
The beginning of the hell...
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Twilight :: Westen :: Port Angeles-
Ga naar: