Tijdens het zoenen streelde hij zacht langs haar ruggengraat. Hij was blij dat deze bij haar niet zo uitstak als bij de meeste. Dat was voor hem namelijk gewoon het toppunt van ondervoed zijn. Iris was tenminste gezond, maar dat kon ook komen doordat ze vampier was. Hij had een meisje er wel eens mee gekwetst, maar dat was de tijd dat hij niets gaf om gevoelens. Nu nog steeds niet maar wel bij Iris. Hij zag haar blik toen hij zijn spieren aan had gespannen. Och god.. Dacht hij. Niet weer een die wist dat zijn buik redelijk gevoelig was. 'Waag het eens' Grijnsde hij maar meende het wel. Eigenlijk was het alleen gevoelig bij lichtte aanrakingen, niet bij harde. Een klap voelde hij vaak nauwelijks. Best vreemd als je er zo over nadacht. Toen het geluid van een mobiel zijn oren betrad keek hij op. Het was niet die van hem. Hij knikte toen ze zei dat hij niet weg mocht gaan. Rustig bleef hij liggen. Met een rustige ademhaling. Hij kon het hele gesprek meeluisteren. Zijn oren werkte wel een stuk beter zo. Hij hoorde al snel geflip van haar moeder. Wat was hij blij dat hij daar geen last meer van had.. Er was niets verschrikkelijker dan ouders die aan je kop zeurden. Bah. Hij keek naar een kastje. Er stond een foto, van een vrouw? Dat zou toch niet haar moeder zijn.. Ze leek er nou niet bepaald op. Het was hem opgevallen dat er hier nog wel een andere geur hing. Heel licht, maar het was aanwezig. Hij voelde zich net een speurhond. Zo goed hij kon ruiken. Eigenlijk zag hij dat vampier-zijn wel zitten. Hij merkte dat Iris chagrijnig werd, en al snel hoorde hij gekraak. Weer een mobiel minder op de wereld.. Hij bleef rustig zitten, ze had het in ieder geval tegen hem gezegd dat hij moest blijven, dus deed hij dat ook maar. Al snel hoorde en rook hij een nieuwe geur. Niet veel later een schreeuw en de geur van bloed. Hij grijnsde, eigenlijk mocht hij van geluk spreken dat ze zich bij hem in had kunnen houden. Ondanks dat hij omringt was door bloed. Hij werd al gek toen ze een kleine hoeveelheid bloed uit hem zoog, laat staan dat ze hem helemaal leeg had gezogen zoals bij die andere. Na een tijdje liep hij toch maar naar beneden en zag het lijk liggen. 'Zal ik dr weggooien? Dan kan jij de vloer doen' Stelde hij voor. Hij was vroeger goed in gooien. Hij was benieuwt hoever hij kon komen met een lichaam.

Iris rilde toen ze zijn vingers over haar ruggengraat voelde. Ze moest toe geven dat ze daar niet tegen kon. Niet dat ze het niet fijn vond. Maar gewoon ze moest er van rillen als hij haar daar aan raakte. 'Waag het eens' Iris schoot in de lach en keek hem aan. "Wat?" Vroeg ze lachend terwijl ze hem aan keek. Ze deed toch niks. Oké nog niks. Maar ze ging het zeker onthouden. Dat wist ze wel. Iris grinnikte toen Michael knikte dat hij bleef. Ze was benieuwd of hij dat ook echt deed. Terwijl ze met haar moeder aan het bellen was kon ze Michael horen die nog steeds op haar door gezakte bed lag. Iris snapte nog steeds niet hoe het gebeurt kon wezen. Ze had het vaker gedaan en dit was de eerste keer dat ze er door heen was gegaan. Ach wat maakte het ook uit. Iris was blij toen haar mobiel stuk was. Ook al moest ze een nieuwe kopen. Toen het meisje dood op de vloer lag hoorde ze Michael naar beneden komen. Iris bleef maar naar het lijk kijken. Zelfs toen hij binnen kwam. 'Zal ik dr weggooien? Dan kan jij de vloer doen' Iris keek nu pas op en knikte dankbaar. "Ja graag" Fluisterde ze. Waarna ze naar de gootsteen liep en wat schoonmaak middel maakte. Iris liep weer terug naar het lijk en pakte de portemonnee van het meisje. Zonder ook maar te kijken wat er in zat legde ze hem op de keuken tafel. Ze zou hem wel in de haard gooien als ze de vloer had geboend. Iris liep weer terug naar haar sopje en begon de vloer te boenen. Eenmaal klaar bleef ze op de grond zitten en keek naar haar kleren waar ook bloed op zat. Lekker was dat kon ze al weer wassen. Iris stond weer op en ging op het aanrecht zitten. Eigenlijk snapte ze niet dat ze dat zo maar kon. Mensen af slachten om hen bloed. Ze had een hekel aan bloed in haar vorige leven en nu leefde ze er van. Dat was niet helemaal goed. Toch? Iris keek weer naar haar kleren en wou ze nu het liefst uit doen. Maar dat deed ze niet. Ook haar huid zat onder het bloed. Iris keek in de spiegel en rilde lichtjes. Al ze ooit zo iemand tegen was gekomen dan was ze gillend weg gerend dat wist ze nu al. Iris zuchtte en zag hoe het bloed naar haar hals droop. Ze moest echt eens leren voorzichtiger te zijn. Ze zou Michael zo wel het huis uit trappen en dan gaan douchen. Nou ja hij kon hier ook wel gewoon blijven. Het liefst had ze het laatst. Maar ook hij moest nieuwe kleren hebben. Toch? Als hij wel naar huis ging dan hoopte ze dat hij snel weer terug kwam.

De rilling van haar lichaam liep verder in die van hem. Hij grijnsde. Hij moest het toegeven, hij was gevallen voor haar. Niemand zou het nog kunnen breken nu. Ze zou de eerste zijn waar hij echt van hield, en ook de laatste. Voor eeuwig, en dat was slechts het begin. Hij glimlachte bij het horen van haar lach na zijn woorden. En dan ook nog eens zo’n onschuldige “wat?”. ‘Haal het uit je hoofd, je ligt zo buiten’ Zei hij. Hij meende er natuurlijk niets van. Alsof hij haar opzettelijk uit het raam zou gaan gooien? Toen ze weg lag bewoog hij een beetje op het bed. Puur uit verveling. Het bed lag toch niet zo prettig meer als dat het was geweest. En de verveling nam al snel toe. Het was irritant, hij moest gewoon altijd wat te doen hebben, anders werd hij gestresst. Hij kon niet tegen rust in zijn hoofd. Ook niet tegen stress. Maar nog altijd meer dan rust. Beneden aangekomen merkte hij dat ze er spijt van had. Gewoon.. Aan haar blik naar het lijk. Dat was iets waar hijzelf eigenlijk nooit last van had. Gevoelloos zijn had toch zijn voordelen. Het deed hem gewoon niets, het idee dat hij iemand van zijn leven had berooft, de nabestaanden met verdriet liet zitten. Het was niet zijn probleem, dat was het nooit geweest en zou het ook nooit worden. Dat was zeker, als het aan hem lag. Toen ze toestemde glimlachte hij en tilde het lijk op. Door het bloedverlies was ze bijna net zo koud als hijzelf. Hij liep naar buiten en keek rond. Hij wist wel waar hij was, hij kende de buurt goed. Hij liep naar het bos. Maar wilde toch kijken of hij er een stuk af kon gooien. Hij liep naar een muurtje toe en pakte het lijk in één hand. Hij richtte, en vuurde. Het lichaam schoot naar voren, en spatte kapot tegen de muur. Hij was eigenlijk wel verbaast. Dit had hij veel eerder moeten kunnen! Dan wist hij wel wat zijn dagelijkse bezigheid was geweest afgelopen jaren. Hij keek naar de ledenmaten, nouja, stukjes ledenmaten. Hij raapte ze bij elkaar en gooide ze in een kuiltje. Met wat zand erover vond hij het goed genoeg en liep hij terug naar Iris haar huis. ‘Heb een nieuw highscore’ Grijnsde hij, maar daarna zag hij dat Iris niet zo in de stemming was. Meelevend keek hij naar haar. Hij ging hij haar staan, wachtend op wat ze wilde dat er ging gebeuren.

‘Haal het uit je hoofd, je ligt zo buiten’ Iris grinnikte en keek hem aan. "Dan ga jij mee" Sprak ze glimlachend. En dat meende ze ook. Als zij buiten belande dan ging Michael met haar mee. Iris keek Michael na terwijl hij het lijk mee nam. Ze vroeg zich toch af wat hij er mee ging doen. Toen ze op het aanrecht zat hoorde ze hem binnen komen maar ze keek hem niet aan en staarde alleen maar voor haar uit. ‘Heb een nieuw highscore’ Iris knikte alleen maar en slikte. Iris keek naar Michael via de spiegel. Misschien moest ze gewoon gaan douche. Vroeger hielp dat ook. Gewoon alles weg laten spoelen. Iris keek naar Michael en probeerde een glimlach op haar gezicht te toveren. "Ik ga even douchen. Doe als of je thuis bent." Iris sprong van het aanrecht af en liep weg. Maar op weg naar de gang bleef ze nog even staan. "Sloop alsjeblieft niks" Zei ze met een kleine gemeende grinnik. Hierna liep ze toch echt naar boven en verdween ze weer in de douche. Eenmaal hier deed ze de gordijnen dicht en kleden zich uit. Iris zette de douche aan en stapte er onder. Wat nu heet aan haar huid voelde voelde vroeger koud. Iris sloot haar ogen en liet het water over haar lichaam stromen. Ze probeerde haar hoofd leeg te maken. Wat lukte naar een tijdje. Toen ze dat deed voelde ze al haar gevoelens die ze weg wou hebben weg gaan. Het leek net op een reset knop. Iris opende haar ogen naar een tijdje weer en begon haar lichaam te wassen. Daar eenmaal klaar mee begon ze ook haar haren te wassen. Toen ze daar mee klaar was bleef ze nog even staan. Na denkend over Michael. En terwijl ze aan hem dacht verscheen er een grote glimlach rond haar lippen. Man ze had het wel te pakken.

Hij schoot in de lach bij haar antwoord. Oké, die zag hij niet aankomen. Hij grijnsde uitdagend, eigenlijk wilde hij het wel eens uittesten, maar dat was misschien niet zo'n goed idee. Hij wilde geen ongelukken. Hij hield van dingen uittesten. Hij geloofde niemand op zijn woord. Hij testte het uit. Deodorant, brandbaar. Dan brak je de deo bus en hielt er een vlammetje bij. Inderdaad, het was brandbaar. En zo ging het altijd. Bij alles. Of met hoeveel lood aan je benen kan je niet meer lopen. Dat moest ook uitgetest worden. Hij grijnsde kort bij die gedachten. Hij keek op na wat ze zei. Hij wilde wel mee? Dacht hij vrolijk. Maar dat kon hij niet maken, dit was de eerste dag. Hij knikte en schoot in de lach bij haar volgende woorden. 'Oke' Grijnsde hij. Hij kreeg het weer in zijn hoofd toen ze weg was. Hij keek naar het raam. Met een sprong zou ze niet merken dat hij weg was, toch? Hij sprong naar buiten en rende weg. Hij rende naar zijn huis. Hij schoot zijn huis in en ging zich om kleden. Want wat hij nu voor kapotte zooi aan had was gewoon schandalig. Het was seconden werk op deze snelheid. Hij pakte geld en schoot weer naar buiten. Hij ging naar de winkel die al gesloten was op dit tijdstip. Hij sprong door de ruit heen en liep op zijn gemakje wat rond te kijken. Toen hij had wat hij nodig had ging hij weer. Op bewakingscamera's zou waarschijnlijk niet eens iets te zien zijn. Ja.. Misschien wazen. Hij rende terug naar het huis en sprong geruisloos naar binnen. Hij deed alsof hij opstond van de bank en legde alles wat hij gekocht had op de bank. Hij hoorde het water nog stromen. Gelukkig. Hij pakte de rozen en sloop naar boven. Hij haalde de blaadjes ervan af en strooide deze over de grond, heel de weg naar de kamer waar ze eerder hadden gelegen. Hij strooide het overige over het bed heen. Hij haalde de kaarsen en zette deze zo hier en daar neer. De ramen verduisterde hij en tot slot spoot hij nog een geurtje rond. Tevreden aanschouwde hij zijn werk eens. Hij liep naar de spiegel en maakte wat stekeltjes in zijn haren. Wat hij eigenlijk al van nature had, maar toch zag het er met gel beter uit. In zijn joggingbroek met de initialen DNGRS van de groep, ging hij op het bed zitten, met zijn rug tegen de muur. Ze was het eerste meisje waar hij zich voor uitsloofde. Met een glimlach keek hij naar de deur waar ze door zou gaan komen, als ze niet het huis uitvluchtte dan..

-Lang geduurt maar dan heb je ook wat =D-

Terwijl zij zich een paar minuten terug getrokken had. Merkte ze niet dat Michael onder tussen weg was. Eenmaal klaar met douche zette ze het water af en reikte naar een handdoek die ze klaar had liggen. Iris droogde eerst haar haren af en daarna haar lichaam. Vroeger toen ze nog klein was. Droogde ze altijd eerst haar lichaam af. Waar door ze lang bezig was aangezien al het water wat in haar, haren zat toch weer naar beneden drupte. Maar nu was ze ten miste slim genoeg. Eenmaal klaar stapte ze met de handdoek om haar lichaam de douche uit en ging voor de spiegel staan. Ze liet een borstel door haar haren heen gaan terwijl ze naar haar zelf keek. Ze bekeek de litteken die ze had. Haar vinger streelde over de plek heen. Even dacht ze terug aan de pijn. Maar al snel dacht ze er niet meer aan. Eenmaal haar haren klitten vrij deed ze een onderbroek aan. De rest lag namelijk nog in de kast. Iris deed de vieze was in de was mand en verliet de badkamer. Eenmaal in de gang zag ze plots een roze blaadje. Verbaast pakte ze hem op. Hoe kwam het daar? Iris haalde haar schouders op en wou verder lopen. Maar al snel zag ze er nog meer. Verbaast volgde ze het spoor met blaadjes met haar ogen. Wat uit kwam bij haar slaap kamer. Oké wat was hier gebeurt. Iris liep voorzichtig naar haar slaap kamer en duwde de deur voorzichtig los. Terwijl ze de kamer in keek zag ze de kaarsen staan. Een kleine glimlach verscheen op haar lippen. Terwijl ze verder de kamer binnen liep zag ze Michael zitten. Als ze kon blozen had ze het zeker gedaan. Dat was een ding wat ze zeker wist. Iris had geen idee wat ze nu moest doen. Moest ze nu naar hem toe gaan? Of kon ze zich beter aan kleden. Ach wat maakte het ook uit. Iris ademde in en rook plots iets. Wat was dat voor een geur. Wat het ook was het rook lekker. Iris liep op Michael af en ging naast hem zitten. "Het is mooi, en lief" Fluisterde ze zachtjes terwijl ze haar lippen liefkozend op zijn wang drukte om hem een kus te geven. Iris merkte dat hij andere kleding aan had gedaan. En nu ze naar zijn haar keek merkte ze ook dat hij er wat aan had gedaan. Haar glimlach werd groter terwijl ze aarzelend zijn hand pakte. Een warm gevoel overspoelde haar lichaam terwijl ze naar hem keek. Oké nu wist ze het honderd procent zeker ze was verliefd op deze jongen.

Het was een vreemd gevoel wat in zijn buik aanwezig was, het kwam met golven, niet dat het bleef. Maar elke keer wanneer hij aan haar dacht kwam er weer een golf. Hij wilde niet meer zonder haar. Al die tijd had hij zo oppervlakkig gedacht over echte liefde. Het bestond niet, die mensen overdreven gewoon. Maar nu hij het zelf voelde moest hij toegeven dat het bestond. Elke stap die ze zette zorgde ervoor dat zijn hart een slag oversloeg. De klink werd vastgepakt, hij keek even naar de deur voordat hij de klink nog zou vervormen door de spanning. Toen ze in zicht kwam richtte hij zijn ogen op haar. Met een warme glimlach keek hij haar aan, terwijl hij hard probeerde in te schatten wat ze nu dacht. Of ze het leuk vond, te vroeg, te overdreven, alles wat maar te kon zijn. Hij hoopte maar dat het het eerste was. Of iets wat daarop leek. Een afwijzing nu zou niet goed voor zijn zelfvertrouwen zijn. Maar eigenlijk had hij die toch zat, dus een beetje zou best beschadigt kunnen worden en dan zou je er nog niets van merken. Hij zag haar twijfelen en vroeg zich af waarover. Maar al snel kwam ze naar hem toe en voelde hij de verwarmde huid van het water wat er net nog overheen was gestroomd. Hij voelde het kusje en hoorde de woorden. Met een glimlach streelde hij teder over haar wangen en zoende haar liefkozend. Hij voelde dat ze zijn hand pakte en voelde de inwendige warmte door zich stromen. Damn.. Dit moment mocht eeuwig duren dacht hij dromerig. Sinds hij haar kende was zijn leven veranderd. Alles wat hij altijd deed deed hij nu niet meer. Wat goed uitkwam voor de grootte van de bevolking van dit stadje.

Toen ze zijn warme glimlach zag smolt ze al helemaal. Iris glimlachte toen ze zijn aanrakingen op haar wangen voelde. Ze sloot haar ogen en kuste hem terug. Een arm sloeg ze om zijn nek heen en drukte zich lichtjes tegen hem aan. "Michael het is echt lief" Fluisterde ze. Ze keek nog een keer om haar heen. Ze snapte niet hoe hij dit kon doen zonder dat ze het gehoord had. Ze had hem zelfs niet weg horen gaan. Iris keek naar zijn kleren en al snel bedacht ze zich dat ze niet echt veel aan had. Ze liet hem los schoot naar haar kast deed een simpele jurkje aan en schoot weer terug. Dit alles binnen vijf seconden. Het was handig die snelheid. Maar toch beangste het haar. Ze snapte nog steeds niet waarom ze nog nooit tegen een boom aan was geknald. En ooit dacht ze dat dat ging gebeuren als ze een keer niet op lette. Iris schudde licht haar hoofd om er niet meer aan te denken en keek Michael weer aan. "Ik vraag me echt af hoe je dit hebt gedaan zonder dat ik het merkte" Glimlachte ze. Sinds ze vampier was kon ze zelfs nog een speld horen vallen. Iris kroop tegen Michael aan en legde haar hoofd tegen zijn schouder.

Zijn armen lagen losjes om haar middel heen toen ze zich zacht tegen hem aandrukte. 'Jij ook' Fluisterde hij plagend terug. Hij volgde haar blik door de kamer heen en glimlachte. Hij was blij dat ze het niet gehoord had. Al had hij ervaring met onopgemerkt worden. In zijn jeugd brak hij al veel in, soms nog met de mensen in het huis. Om deze niet wakker te maken omdat dat problemen zou veroorzaken oefende hij veel. En vandaag was het toch weer van pas gekomen. Nadat haar ogen over zijn kleding was gegleden schoot ze weg. Verbaast keek hij op. Wat was er zo ineens? Al snel lag ze weer in zijn armen. Met een verleidelijke grijs drukte hij een kus op haar mond. Aan die snelheid van haar zou hij toch moeten gaan wennen. Hij was gewend altijd sneller te zijn dan de meeste, maar bij haar had hij toch zijn twijfels. Ze was echt snel. Hij wilde het wel eens testen, maar nu niet. Nu wilde hij niets liever dan haar gewoon bij zich hebben en nooit meer loslaten. Hij grijnsde bij haar woorden. 'Ik kan toveren' Zei hij met een serieuze blik in zijn ogen, evenals zijn hele gezicht dat echt overtuigend stond. Maar bij het zien van haar blik schoot hij toch zachtjes in de lach. Hij onderdrukte het al snel en zijn ogen bleven op die van haar gericht. De fonkeling in haar ogen liet zijn mondhoeken weer een beetje optrekken. Hij voelde haar tegen zich aan en liet zijn armen om haar heen liggen terwijl hij haar zachtjes streelde. Hij staarde een beetje voor zich uit. Hoe het allemaal zo had kunnen gebeuren dat hij nu echt verliefd was.

'Jij ook' Iris grinnikte en keek hem aan. "Dank je" Ze had nooit verwacht om zo snel iemand te vinden die van haar hield. En zij ook van hem. In elk geval het leek er wel op. Het ging eigenlijk veelte snel. Maar ach wat maakt het uit. Ze waren beide niet meer menselijk. Al had zij zelf nog wel de gevoelens die ze vroeger ook had. Maar ze waren sterke geworden. Veel sterke. Maar zolang het goeie gevoelens waren maakte het haar niet uit. Iris keek hem aan en glimlachte toen ze zijn lippen op de hare voelde.
Iris glimlachte en keek even voor haar uit. Wat wist ze eigenlijk van hem. Helemaal niks. 'Ik kan toveren' Iris keek hem al weer aan maar geloofde hem niet. En al helemaal niet toen hij in de lach schoot. Ze keek hem onderzoekend met een grote glimlach aan. "Ik geloof je niet" Fluisterde ze. Iris sloot kort haar ogen toen ze zijn armen om haar heen voelde. Ze sloeg ook al snel haar armen om heen en zuchtte te vrede. Maar al snel legde ze haar kin op zijn borst en keek hem aan. "Vertel eens iets over je zelf" Fluisterde ze.