De purpere vest, zijn lievelingsvest, werd nu vuil omdat hij hem aan Ivy gaf die helemaal nat was en vol hing met van die smerige dingen. Nja, voor Ivy deed hij dat nog, gewoon omdat zij de enige in zestig jaar was waarbij hij zichzelf kon zijn. Zo moeilijk was het nu ook niet om een wasmichine op te zetten, of anders deed hij het ding wel naar de wasserij. Dan moest hij zelf geen moeite doen. 'Heb jij het zelf niet koud zo?' Koud? Eens kijken, had hij het koud? Simpel antwoord: neen. "Nee hoor, hou hem maar gerust aan." Hij moest toch iets terugdoen, omdat ze ervoor gezorgd had dat hij zich op zijn gemak voelde en het was tenslotte zijn schuld dat ze nat en vies was. Het was het allemaal wel waard geweest en het was een goede training voor zijn lachspieren. Toen bij Jade was het ook best grappig geweest, maar toen had hij gedacht dat ze boos ging zijn, niet dus. Net als Ivy was ze niet lang boos kunnen blijven, omdat hij van die zielige puppyoogjes had opgezet. Wie kon er nu op zo'n schattig kereltje als hem kwaad blijven? 'Als je me naar huis wilt brengen, graag. Anders moet ik kletsnat door de straten, ik denk niet dat ik daar zo blij van wordt als iedereen me zo ziet.' En nu pas besefte hij dat ze een probleem hadden. Zijn auto stond ergens in het dorp geparkeerd en om daar te raken moesten ze een stukje door de straten wandelen. "Eum... Een paar mensen gaan je zo wel zien, maar ik kan ervoor zorgen dat ze niet echt zien dat je nat bent?" Grijnzend sloeg hij een arm om haar schouders heen, zette de kap van zijn vest op haar hoofd en liep richting de bewoonde wereld. Sommige mensen keken hen met een rare blik in hun ogen na. Waarschijnlijk niet omdat ze zagen dat Ivy nat was, maar omdat hij in een t-shirt rondliep terwijl zij stonden te bibberen van de kou. Na een tijdje liep Liam met Ivy een parkeerterrein op en deed het portier van een zwarte Porsche open. "Na honderd jaar wil ik ook wel wat luxe," zei hij grinnikend waarna hij zelf ook in de auto ging zitten. "Waar woon je ergens?"

Het was best wel grappig om te zien hoe Ivy naast hem liep in een veel te grote vest. De starende blikken die de mensen op hem wierpen negeerde hij terwijl hij zich een weg daar de straten baande opzoek naar zijn zwarte Porsche. De auto had hem redelijk veel geld gekost, maar de erfenis van zijn vader en grootvader hadden ervoor gezorgd dat hij een klein fortuin had, telde dat nog eens bij het feit dat hij zo'n honderd jaar gewerkt heeft en je krijgt een slordige 10 miljoen. 'Uhm.. Net het centrum uit, dan naar rechts en dan bij de alleenstaande huizen in die straat..' Even keek Liam haar met een opgetrokken wenkbrauw aan. Hij moest dus zoeken naar een paar alleenstaande huizen. "Dus met die beperkte informatie moet ik jou huis gaan vinden, leuke uitdaging." Op zijn gemak reed hij met een grote glimlach op zijn gezicht door het centrum, was niet iemand die als een gek door de straten ging racen alleen omdat hij een coole auto had. Na een tijdje vond hij de weg die naar rechts afboog en reed deze in. "Zeg stop als we er zijn." Dat was vele origineler dan te vragen wat haar huisnummer was. Hij deed niet alles zoals iedereen, meer een buitenbeentje zegmaar. Niet dat iemand daar ooit last van had, ze zeiden er toch nooit iets van dus dat moest voor niemand een probleem zijn. Zachtjes begon Liam een liedje te neuriën dat Jade altijd onder de douche had gezongen. Als hij alleen was zong hij het meestal, maar nu wilde hij Ivy zijn zangtalent besparen. Niet dat hij niet kon zingen, maar er waren nog altijd heel veel mensen die tien keer zo goed als hem konden zingen. Zoals Jade. Zijn handen spanden zich hard rond het stuur bij die gedachte. Ze had zangeres willen worden, had beroemd willen worden en in een avond was die droom kapotgeprikt. Waarom waren sommige van zijn soortgenoten zo wreed? Het hoorde gewoon niet.

Op het teken van Ivy draaide de zwarte porsche de oprit van een mooi uitziend huis op terwijl Liam ongeschokte bleef verder neurieën. Hij opende het portier nadat hij deauto had stilgezet en stapte uit. De jongen deed al een paar stappen naar de andere kant om het portier aan Ivy's kant ook al open te doen, maar ze was hem voor. Even haalde hij zijn schouders op en volgde haar naar de voordeur, deed geen moeite om helemaal rond te gaan en het gras te mijden. Normaal was het vreselijk onbeleefd om op het gras van iemand anders zijn of haar woning te gaan lopen, maar aangezien de eigernaresse het ook deed kon dat geen kwaad. 'Ik zal wel even snel douchen en andere kleren aandoen, je kan.. Tv kijken, ofzo, kijk maar.' Voor hij echt kon antwoorden werden er allerlei dingen in zijn handen geduwd en was Ivy al naar de badkamer verdwenen. Liam plofte neer op de bank voor de zetel en begon wat langs de kanalen te zappen. Nee, niet leuk. Dat ook niet, dat zeker niet. Na een tijdje kwam hij uit op een of andere politieserie en bleef geïnteresseerd kijken. net toen ze de dader bekend wilde maken kwam Ivy uit de badkamer en vroeg iets aan hem. Even legde hij zijn vinger op zijn lippen als teken dat ze even stil moest zijn en keek verder. "Ja, ik wist wel dat hij het gedaan had!" Riep hij vrolijk toen ze zeiden dat de buurman die vrouw vermoord had. Met een grote glimlach op zijn gezicht zette hij de tv uit en ging voor Ivy staan. Snel pakte hij Ivy op en wierp haar over zijn schouder. Het protest negerend gritste hij de sleutels van tafel, liep naar buiten en sloot de deur achter zich. Op vampiersnelheid klauterde hij soepel langs het hek naar boven en liep verder naar de discotheek. Aan de mensen die nog op straat rondliepen lette hij niet, die zouden toch alleen maar denken dat de wind ineens kwam opzetten. Voor de grote deuren van de discotheek kwam hij tot stilstand en zette Ivy neer. "Dit gaan de dus doen."

Zijn mondhoeken krulden om in een brede grijns toen Ivy begon tegen te werken. Het hielp niet echt veel, want Liam was echt niet van plan om haar los te laten voordat ze op hun bestemming waren aangekomen. Bij het grote gebouw bleef hij staan en zette het meisje op de grond. 'Mag ik hopen, dat je goed kunt dansen?' Dansen. Hij kon dansen op snelle muziek. Op een bal moest je hem niet zetten, want doen zou hij waarschijnlijk door de grond zakken van schaamte. Hij had het een keer geprobeerd en zijn danspartner was na een tijdje met blauwe voeten en een trauma naar huis gegaan. "Op dit soort muziek kan ik wel dansen." Met nog altijd die brede grijns op zijn gezicht geplakt ging hij een paar passen achteruit, nam een aanloop en maakte een flikflak die hij eindigde door zijn armen als een slang te laten bewegen. "Misschien moet ik die trucjes voor binnen houden," mompelde hij meer tegen zichzelf dan tegen Ivy en gretig knikte hij toen ze vroeg of ze dan maar naar binnen zouden gaan. Even ging hij met zijn hand door zijn bruine haren en volgde haar naar binnen. Eenmaal binnen liet hij zijn goudkleurige ogen even over de aanwezige mensen glijden. Het was niet druk, en goed teken. Hij had misschien wel geleerd om zichzelf te beheersen, maar als er echt veel mensen in een ruimte waren en eentje bloedde er kon het zijn dat hij zichzelf echt niet meer kon inhouden. Ze stonden wat aan de kant te kijken, allebei in gedachten verzonken. De mensen die meerdere blikken op hun wierpen merkte hij niet eens op. Ook niet toen er iemand heel verleidelijk naar hem glimlachte. Natuurlijk keek hij nog naar de meisjes, hij was nog altijd een man, maar ergens met een meisje was lette hij niet op de andere vrouwen. 'Ian. Quinty. Yasmin. Hm.' De woorden haalde hem uit zijn gedachten en vragend keek hij haar aan. Oh ja, Ivy had een gave om informatie van mensen te verkrijgen door ze een keer aan te kijken. 'Goede muziek, right?' De glimlach verscheen terug op zijn gezicht en hij pakte Ivy's pols vast. "In het midden van de dansvloer is het veel gezelliger." Op de dansvloer liet hij haar los en bewoog wat op het ritme van de muziek. Even verdween alles en iedereen om hem heen en daarom zag hij niet dat er iemand achter hem opgedoken was. Per ongeluk botste hij tegen die persoon aan waardoor deze languit op de grond kwam te liggen. "Sorry." Liam stak zijn hand uit en had er ook meteen spijt van zijn het meisje die aanraakte en haar hand meteen terugtrok. Hij had zijn handen ook eerst boven een vuur moeten houden voordat hij naar hier kwam. Na een paar twijfelende seconden greep ze zijn hand toch beet en liet zich rechttrekken. Argwanend bleef ze hem aankijk, maar hij haalde alleen zijn schouders op en wende zich terug tot Ivy. "Oeps."


Meh