“Tis wel erg dat je je naam niet zegt" zei Ziva bot. Hij keek haar even kil aan en glimlachte toen. "Vraag het maar aan je vriendjes" zei Apollo ijzig. Vandaag merkte hij voor het eerst, dat vampiers en wolven van nature vijanden waren, hij had het wel geweten, maar nooit gevoeld. Apollo moest zichzelf inhouden, anders had hij zijn gave allang als een wilde stier op hun los gelaten. Eigenlijk moesten ze hem dankbaar zijn, maar ze wisten natuurlijk niets van zijn gave af. Het was een enorme last om niet even woedend te kunnen zijn, kwaad zijn betekende voor hem doden.
Shade liep weg en na een kort knikje van Elyaz richting Apollo, liep Elyaz hem achterna. Apollo keek naar Ziva en snoof eens diep. Hij rook mensenbloed. Nog niet een kilometer hier vandaan. Hij gaf een knipoog, draaide zich om en rende richting het bos.