Twilight


 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Claire
Moderator


Aantal berichten : 131
Punten : 220

Character sheet
Leeftijd: 8 years
Partner: -
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   wo dec 07, 2011 6:18 pm

Met haar bruine ogen naar de grond gericht slofte ze haar zelf voort. Ondanks dat het meer dan een jaar geleden was stond de gebeurtenis in haar hoofd gegrift alsof het gisteren gebeurt was. Niet dat iemand haar zou geloven.. ze was toch maar 9 en kon zich dingen verbeelden. Al was ze goed bij de tijd en wist ze 100% zeker dat het klopte wat ze zag. Door de ervaring was ze een stuk schuwer geworden voor mensen en kwam ze amper buiten. Ja als haar peet tante haar het huis uit trapte. Die zag haar niet als een eigen dochter dus wat er ook gebeurden Claire had het gedaan. Ze wilde niet eens hier zijn, wie weet kwam ze die enge vrouw wel tegen zou ze haar ook op zoeken. Voor een moment kneep Claire haar ogen dicht. Het gezicht van de vrouw zou ze herkennen uit duizenden het was anders, die vrouw was niet een echt mens. En die nachtmerries maakte het ook niet veel beter. Wat betreurt ging ze zitten in het veld dat bezaait was met klavertjes. Als ze toch naar buiten moest was ze 9 van de 10 keer hier te vinden. Op de één of andere manier was dit een plek waar ze zich redelijk veilig voelde. Misschien kwam het doordat ze vroeger hier met haar moeder altijd kwam? Een zucht verliet haar keel terwijl ze haar benen op trok en haar kin op haar knieeen legde. Haar handen waren om haar benen heen geslagen en ze tuurde wat voor haar uit. Echt met andere kinderen spelen deed ze niet, ze werd altijd voor raar uit gemaakt ondanks dat Claire niks deed. En de liefde die ze vanuit huis zou moeten krijgen zat er ook niet echt in. Niet dat dat haar weerhield niet vrolijk te zijn, ondanks alles was Claire nog steeds een vrolijk meisje. Wat meerendeels kwam omdat ze haar moeders dood nog niet helemaal kon bevatten. Het was eerder de vrouw die haar bang maakte dan het verlies van haar moeder. Claire haar gedachten werden afgedwaald door een lieveheerstbeestje dat vlak bij haar schoentjes liep. Met een brede grijns bewoog ze haar lichaam zo dat ze op haar knieën zat en het beestje wat beter kon bekijken. Het was een vrij grote met 5 stippen. Ze knipperde wat met haar ogen en peuterde toen met haar vingers het lieveheerbeestje van het blad af en liet hem over haar vingers lopen. Met een vrij tevreden glimlach bestudeerde ze hem. Claire was altijd al een dieren freak geweest, het maakte niet uit wat het was alles wilde ze vast houden knuffelen en verzorgen. Ze was ook eigenlijk niet echt bang voor een bepaald soort dier. Het lieveheersbeestje liep naar het topje van haar vinger en vloog toen weg. Meestal was ze der achteraan gegaan om hem weer te vangen maar, deze keer bleef ze rustig zitten. De wind blies wat door haar haren waardoor haar licht blonde lokken wat verwarden. Toen ze iets achter haar hoorde verstijfde ze voor een moment haar ogen werden onwijs groot en langzaam bewoog ze haar hoofd naar links. Nog voordat ze goed kon zien wie of wat er stond schoot ze in paniek. WIE WAS DIT? In een fractie van een seconde kromp ze in één en begon te gillen. Wat moest ze doen?! als het die vrouw was?! ''Als je blieft eet me niet op! ik smaak niet lekker.'' Sprak ze rillend uit. Haar armen waren over haar hoofd geslagen die ze tegen haar benen aan drukte. Tranen sprongen in haar ogen en ze voelde hoe haar hart tekeer ging. Zulke paniek aanvallen had ze wel eens vaker als er iets onverwachts gebeurde. Ze was te bang om weg te rennen, bang dat het de vrouw was die haar moeder ook pijn had gedaan. Ze kon niks anders doen dan wachten en hopen dat die persoon weg ging of geen slechte bedoelingen had.

J A C O B

_________________
When the blazing sun is gone,
When he nothing shines upon,
Then you show your little light,
Twinkle, twinkle, all the night.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jacob
Moderator
avatar

Aantal berichten : 243
Punten : 447

Character sheet
Leeftijd: 17 Years.
Partner: There is nobody who I can make my love.
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   wo dec 07, 2011 8:59 pm

.:: tjees die van mij word niet zo lang hoor >.< ::.

Het was vroeg in de avond, het was nog licht buiten. Vandaag was een heldere dag geweest, geen wolkje regen aan de lucht. Wat raar voor het plaatsje Forks, en de hebben en heisa der omheen. Jake was de laatste tijd vaak in zijn wolven gedaante bezig, zo ook vandaag. Het begon te wennen, en hij begon alle kneepjes door te krijgen. Hij begon het zelfs leuk te vinden, wat in het begin totaal niet zo was. De zon kleurde op zijn vacht, wat een amandel kleurig effect gaf. Er viel weinig te doen op dit moment, en Jake had even een momentje voor zich alleen. Meestal ging hij dan naar Bella, maar die had ook zo der dingen zoals die stomme bloedzuiger. Jake probeerde er niet te veel aan te denken. Jake sprinte tussen de bomen door, sprong af en toe over een beek en dan weer over een omgevallen boomstam heen. Vooral het rennen, dat was het leukst. De snelheid en de kracht, wat hij ook had in zijn mensen gedaante. Alleen minder snel. Jake minderde vaart, toen een geur zijn aandacht trok. Hij naderde in een drafje het veld, waar hij vaker kwam vroeger. Het was er prachtig, en het bracht bepaalde herrinderingen met zich mee als hij hier kwam. Jake eindigde in een ontspannen loopje, zijn massieve lichaam bracht hij vooruit toen hij het veld naderde. Toen zijn oog op de geur van eerder viel, schrok hij in eerste instantie. Niet verwacht dat hij hier een piepjong mensenmeisje tegen zou komen. Het deerde hem weinig dat hij gezien werd, hij was dan wel opvallend groot. Maar zo'n kleine meisje zou dat verschil niet zien, hoopte hij. Hij was nog niet zichtbaar, want hij zou zich niet zomaar zichtbaar maken voor een vreemde. Maar toen hij de stem van het meisje hoorde, had hij medelijden. Zomaar medelijden, hij wist waarom maar er was iets wat hem naar het meisje bracht. Hij zou de wolf zijn, en niet Jake zodat ze niet zou weten wat hij was. Jake naderde het veld op, hij zou wel kijken hoe het mensje zou reageren. Het was handig geweest als hij nu kon praten, maar dat kon hij niet dus maakte hij eenn laag mormelend geluid. Een soort van jank, alleen dan gedempt. Voorzichtig naderde Jake waarna hij bleef staan toen er nog 1 meter tussen hun in zat. Hij liet zich zakken door zijn voorpoten waardoor hij op de grond kwam te liggen. Met zijn grote bruine ogen keek hij het mensje aan. Een rustige manier, om het mense meise niet af te schrikken. Hij zou eerst maar eens kijken hoe ze zou reageren op zo'n enorme wolf.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Claire
Moderator


Aantal berichten : 131
Punten : 220

Character sheet
Leeftijd: 8 years
Partner: -
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   do dec 08, 2011 7:13 am

Ze wachtte af, als een bang kippetje rilde ze. ze haalde ook verschillende scenario's in haar hoofd wat de angst niet liet verdwijnen. Ze hoorde het mens/ding/geval wat misschien die vrouw was haar kant op komen. Weer verstijfde ze in de hoop dat ze zich misschien zo klein kon maken dat ze niet opviel. Toen er een stilte viel en het dus niet meer bewoog zag Claire hoop. Misschien was het wel weg? Of misschien was het wel niks dat zo gemeen was als die vrouw? Langzaam haalde ze haar handen van haar hoofd en kwam overeind. Toen ze éénmaal naast der keek was de angst in haar ogen als sneeuw voor de zon verdwenen. Zag ze dit nu goed? Een wolf was naast haar komen liggen! Of was het gewoon een grote hond? Ach het deerde niet het was schattig en pluizig en zeker geen mens. Die wolf had waarschijnlijk ook niet gesnapt waarom ze zo bang was. Ze mocht blij zijn dat ie niet kon praten anders kon ze dat ook nog eens uitleggen. En dan zou ze weer raar worden aangekeken zoals altijd. Ze kroop iets vooruit zodat ze het nogal fluffy uit zien de dier kon aaien. ''Awhh.. wat ben jij een lieverd.'' sprak ze vrolijk uit en kriebelde wat met haar vingertjes op de kop van de wolf. Zijn/haar vacht was onwijs zacht atans ze kon er nog niet echt uit komen of het nu een jongetje of een meisje was. Nah voor haar was alles een meisje dus deze hier ook. Die waren veel leuker! Jongens waren stom hoewel bijna alle jongens. Verbeterde ze haar zelf in haar hoofd. ''Wat ben ik blij dat je die vrouw niet bent, ik was echt bang dat ze me gevonden had en me ook wilde op eten.'' sprak ze zachtjes terwijl ze nog eens met haar hand over de kop van de wolf ging. Even fronste ze voor een moment en bekeek de wolf eens goed. De meeste kinderen zouden bang zijn geworden voor een beest dat zeker groter was. Claire daar en tegen voelde zich wel op haar gemak. Het leek wel of de wolf kon verstaan wat ze zij, al was dat natuurlijk onmogelijk. Toen ze haar ogen eens naar de lucht richte merkte ze dat het al bijna geen middag meer was. Al wilde ze eigenlijk nog niet weg. Dat was één van de eerste keren dat Claire buiten wilde blijven. Al wist ze dat haar tante niet erg blij zou zijn als ze laat thuis kwam. Ze hoopte maar dat ze niet te diep in de problemen zou komen. Haar tante was tegenover haar nogal 'streng' maar, aangezien Claire nergens anders naartoe kon omdat ze volgens haar vader een 'ongelukje' was en dus nooit voor Claire gezorgt had mocht ze van geluk spreken dat ze niet in het weeshuis was gedumpt. Al wilde ze soms wel dat ze niet bij haar tante was, die had alleen oog voor haar eigen dochters. Claire sloeg haar ogen even neer maar, focuste daarna weer op de grote pluizenbal naast haar. Ze schuifelde iets meer naar zijn buik en peuterde wat kleine takjes uit haar vacht. ''Je moet je zelf wel schoonmaken hoor! anders word je straks nog een struik!.'' geibelde ze met haar zoete hoge stem. Claire legde haar hoofd op de rug van de wolf. Ze hoorde het hart kloppen wat Claire altijd erg interesant vond. ''Jij gelooft me toch wel als ik vertel wat er met mijn mammie is gebeurt?'' sprak ze rustig terijl ze haar hoofd liet liggen en met haar hand wat met de vacht van de wolf friemelde. Niet dat de wolf antwoord zou geven, maar het ging om het idee.

_________________
When the blazing sun is gone,
When he nothing shines upon,
Then you show your little light,
Twinkle, twinkle, all the night.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jacob
Moderator
avatar

Aantal berichten : 243
Punten : 447

Character sheet
Leeftijd: 17 Years.
Partner: There is nobody who I can make my love.
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   za dec 10, 2011 9:42 pm

Ze was duidelijk bang, maar niet voor hem. Er was iets anders, Jake wist niet wat. Nadat het een tijdje stil was geworden, kwam het meisje uit haar schuld en draaide ze zich voorzichtig om. Jake bleef haar aankijken, afwachten. Hij had een eer gezworen zich nooit aan mensen te laten zien, maar Jake was blijkbaar niet zo goed in eren afzweren. Want dit was al de tweede eer waar hij zich niet aan hielt. Maar Jake vond het onzin, hij begreep dat de mens niets mocht weten van hun bestaan. Maar op een 1 of andere manier voelde Jake aan wat wel en niet kon, zoals het feit met Bella van eerder. Belle droeg heel wat grote geheimen met zich mee, en zo ook die van hem en de roedel. Maar Jake bleef in zijn wolven gedaante tegenover het mensenmeisje, zodat hij niet meer dan een grote hond of een wolf zou zijn voor haar. Wist zij veel. Het meisje naderde hem, Jake schrok wat toen ze met haar vinger over zijn grote kop ging. Dit was echt bizar, maar toch ook wel prettig. Sommige dingen die wolven leuk vinden, namen in zijn wolven gedaante dingen van zijn mensenleven over. Maar die kwamen wel weer terug als hij terug veranderde in een mens. Jake kwispelde zacht met zijn staart, 'Aawh, wat ben jij een lieverd' Het werd steeds raarder, maar niet voor zijn gevoel. Jake ontspande wat, hij liet zijn koppen zakken zodat die op zijn poten kwamen te liggen. Hij bleef het mensen meisje aanstaren, gelukkig hoefte hij nu niet te praten. 'Wat ben ik blij dat je die vrouw niet bent, ik was echt bang dat ze me gevonden had en me ook wilde op eten.' Jake keek op, hoe wist zei dat.... Hoe kon zei nou... Jake keek betreurd, waar het meisje over praten wist hij maar al te goed. Dat bleek uit haar woorden, die genoeg conclusies trokken. Het was best zielig eigenlijk dat zo'n meisje al in contacten was gekomen met zoiets gruwelijks. Ook leek het meisje totaal niet bang voor hem, te toonde geen angst. Ookal was Jake enorm groot. Een normaal ander meisje zou doodsangsten uitstaan. Plots schoof het meisje iets meer naar hem toe zodat ze tegen zijn buik kwam te liggen, en takjes uit zijn vacht peuterde. Jake ontspande en luisterde naar de rustgevende woorden van het meisje, niet wetend hoe te moeten reageren op de situatie. '''Je moet je zelf wel schoonmaken hoor! anders word je straks nog een struik!.' Jake grinnikte in gedachten, dit meisje deed hem denken aan de kleine meisjes van de Quilletes. Ook zo vrolijk en opgetogen als altijd. 'Jij gelooft me toch wel als ik vertel wat er met mijn mammie is gebeurt?' Enof hij haar geloofde, nu wou hij dat hij antwoord kon geven. Jake leek te spreken in zijn ogen, alsof hij 'ja' zei als je goed keek. Het meisje legde haar hoofd op zijn vacht, Jake drukte kort zijn neus tegen de arm van het meisje. Alsof hij haar wou troosten, en wou zeggen hoe erg hij het vond.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Claire
Moderator


Aantal berichten : 131
Punten : 220

Character sheet
Leeftijd: 8 years
Partner: -
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   zo dec 11, 2011 2:04 pm

Voor een paar seconden sloot ze haar ogen. De wolf was echt lief, misschien was hij wel van iemand. Het leek wel of hij echt luisterde naar haar woorden. Al zou zij haar toch niet kunnen verstaan, zij was een dier en die konden nog steeds niet praten. Ze opende haar kijkers weer en groef toen diep om alles te herinneren wat ze nog kon. Het ging zo snel en ze zat immers in een de kast waar haar mammie haar verstopt had. ''Nou mijn mammie en ik waren avonds naar de bioscoop geweest. Die film was echt leuk! ging over een prinses met heel lang haar en dat haar was magies! En er was natuurlijk een lieve jonge waar ze verlieft op werd. En ze gingen aan het einde trouwen.'' Ze lachte iets bij de herinneringgen aan de film. Het was echt één van haar favoriete films. ''Weetje mijn mammie kon ook in een wolf veranderen. Daarom ben ik ook niet bang voor jou. Alleen wist ze volgens mij niet dat ik het wist.'' Ze zij het op een verluisterde toon alsof het een heel groot geheim was wat ze vertelde. ''Maar na de film liepen we snel naar huis, het begon ook al donker te worden en ik ben heel bang in het donker. Toen we bijna thuis waren vertelde mijn moeder dat ik een broertje zou krijgen. Want ze had al heel lang een nieuwe vriend Kenneth. Hij was echt heel lief hoor! Volgens mijn echte pappa was ik een 'ongelukje' en die wilde mij dus niet zien. Maar mijn mamma zij altijd dat ik een 'onverwacht cadeautje' was.'' Claire dwaalde steeds af met vertellen maar, dat kwam vooral omdat ze het enge stuk zolang mogelijk wilde vermijden. Ze praate liever over de leuke dingen die er daarvoor gebeurde. ''Maar toen we voor ons huis stonden stond die enge vrouw te wachten. Haar ogen waren echt zo raar die kleur ik heb nog nooit iemand gezien met rode ogen. Ze leek eerst zo lief maar, mijn mamma was volgens mij niet echt blij met haar. Ze praate heel raar en zo zou ze nooit tegen mij praten. Ook ging mamma voor mij staan met haar best dikke buik. Ze leek soms wel een walvis. Die vrouw bleef bij de auto staan terwijl mijn mammie mij naar binnen duwde. Ze zij toen ook zacht dat ik me boven zo goed mogelijk moest verstoppen. Toen de deur dicht was kwam er een heel eng geluid, waardoor ik schrok en naar boven rende. Ik verstopte me uiteindelijk in onze houte bank waar je in kon zitten. Alleen wist niemand dit. Ik wachtte daar heel lang en durfde me niet te bewegen.'' Claire stopte weer met haar woorden en ging recht op zitten. Haar bennen trok ze tegen haar lichaam en ze legde haar kin op haar knieeen. ''Ik hoorde glas vallen en volgens mij waren ze in huis aan het vechten. Of er moest iets anders zijn? Na een tijdje hoorde ik iemand naar boven komen en ik dacht gelijk dat mijn mammie dat was. Dus ik deed de klep een stukje omhoog zodat ik kon zien wie het was. maar... uh..'' ze slikte een keer terwijl ze haar bruine ogen neer sloeg. ''Het was me mammie niet. Het was die vrouw en het leek wel of ze me zag. Ze keek me heel raar aan met die ogen en lachte. Ook zij ze iets dat ik niet bang hoefde te zijn en dat ze me niks deed. Alleen toen ik niet maar naar haar ogen durfde te kijken zag ik dat ze onder bloed zat. Zoveel en ik moest toen huilen. Maar dat deed ik zachtjes omdat ik niet wilde dat ze naar mij zou komen. Weer ging ik liggen en wachtte heel lang. En ik hoorde de vrouw weg gaan. Ik wachtte totdat ik de deur dicht hoorde gaan en kwam toen uit me verstop plek.'' Claire kreeg tranen in haar ogen en probeerde de brok in haar keel weg te slikken. ''Toen ik beneden kwam lag mijn mammie daar, onder het bloed met een heleboel wonden. Ook bewoog ze niet meer en ademde ze ook niet meer. Ik was zo bang en verdrietig, die vrouw had haar dood gemaakt. Ik ben toen naar mijn buurman gerent en die had de politie gebelt. Maar toen ik vertelde over een hele bleke vrouw met rode ogen werd ik raar aangekeken. Niemand wilde me geloven, en nu nog steeds niet. En ik weet dat ze geen mens is. Ik heb een film gezien waar mensen ook rode ogen hadden en dat heten een v.. v.. nog iets.'' Claire legde haar gezicht even tegen haar knieeen. Ze wilde die gedachtens kwijt. Gewoon dat ze weg waren. ''En nu woon ik in dat stome huis! en doe IK altijd alles verkeerd!'' sprak ze kwaad. ''Ik ben zo bang he! dat ze terug komt! en dan mij hetzelfde aandoet als dat ze mijn mammie heeft aangedaan.'' Ze kroop weer tegen de wolf aan en maakte haar zelf zo klein als ze kon. Ze wilde niet terug maar, als ze buiten bleef vond die vrouw haar vast. ''Toen ik het op school vertelde werd ik uit gelachen niemand geloofde dat van die vrouw of mij mammie dat ze in een wolf kon veranderen.. MAAR IK HEB HET ZELF GEZIEN! ze was heel mooi wit met bruine ogen zoals ik. Alleen snap ik dan niet waarom ze dat niet gedaan heeft om haar zelf te beschermen tegen die andere vrouw.'' sprak ze als laaste maar uit. Ondanks dat ze wist dat de wolf haar toch niet zou begrijpen voelde het wel alsof er een last van haar schouders was. Ze had het verhaal kunnen vertellen zonder in angst stil te vallen. ''Ik zou ook wel in zo'n wolf willen kunnen veranderen an dan had ik die vrouw ook pijn gedaan! En zou ik andere mensen beschermen die zij ook zou willen vermoorden.'' Ze wist zelf dat dit natuurlijk niet kon waar ze wel van baalde. Nah misschien zou ze wel ooit iemand tegen komen die het zou kunnen. Misschien kon ze het wel leren.

[My gowd wat een post o.0 hoop dat je der wat mee kunt ondanks dat ze alleen der verhaal doet. Anders hoor ik het wel ^^]]

_________________
When the blazing sun is gone,
When he nothing shines upon,
Then you show your little light,
Twinkle, twinkle, all the night.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jacob
Moderator
avatar

Aantal berichten : 243
Punten : 447

Character sheet
Leeftijd: 17 Years.
Partner: There is nobody who I can make my love.
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   ma dec 19, 2011 7:05 pm

Met zijn grote donkere ogen verdiepte hij zich in die van het mensen meisje, ze was zo herkenbaar in dingen. Hij vond het zo erg voor haar, maar hij kon het moeilijk duidelijk maken. Tenminste hij zou niet weten hoe, niet in deze vorm, in zijn wolven gedaante.Het mensen meisje begon te vertellen, en stopte niet meer. Jake luisterde aandachtig, liet alle woorden langzaam tot zich doordringen, en realiseerde zich ook dat het ging om een vampier. Jake jankte laag, als teken dat hij haar begreep, waarschijnlijk zou zij niet weten wat hij bedoelde. Maar het ging om het idee. Jake duwde met zijn neus het handje van het meisje omhoog en wormelde haar hand omhoog totdat ie op zijn hoofd lag tussen zijn oren. Alsof ze haar hand vast hielt, als een soort van troost. Hij vond het erg voor der, en eigenlijk was hij ook boos. Op zo'n jonge leeftijd hoorde je gewoon niet in contact te komen met dit soort kranzinnige gruwelijke dingen. Dit maakte het haat gevoel die hij bij vampiers droeg, nog groter. Jake zijn hoofd veerde op waarbij het handje van zijn hoofd viel, dat kwam door de woorden over dat haar moeder een wolf was. Dit kon niet, dit was te bizar. Dit kon ongmogelijk toeval zijn, Jake wist niet hoe te reageren. Zijn oren stonden spits overeind, zijn ogen waren donker maar niet aanstaan jagend of zo. Maar de woorden van het meisje dringen opnieuw, en opnieuw steeds door zijn hoofd. Misschien was het tijd dat hij zou gaan, dat hij haar met rust liet. Maar hij kon niet met het gevoel lopen dat dit meisje hier alleen liep, niet nu ze het verhaal aan had verteld over die vampier die haar moeder ook een wolf had vermoord. En nu blijkbaar nog ergens rondliep opzoek naar haar, nee dat kon hij niet. Het was nu aan hem de taak te zorgen dat haar niks overkwam. Nog een last op zijn schouders, maar hij had het over voor haar, voor het mensenmeisje. Jake drukte zijn warme neus tegen de handpalm van de koude hand van het mensenmeisje. Jake begon te praten in zijn gedachtes, zoals hij tegen zijn vrienden ook altijd deed. 'Ik vind het zo erg voor! Het spijt me van je moeder. Jake stopte kort, dit was eigenlijk bizar, tegen wie praatte hij eigenlijk. Maar hij ging door 'En ik geloof je! Ik weet dat het waar is, en ik zal je beschermen tegen die vampier' Praatte hij verder, zijn ogen spraken. En verdiepte zich in de ogen van het mensenmeisje, alsof hoe dieper hij haar in de ogen keek, hoe groter de kans was dat ze hem zou kunnen verstaan.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Claire
Moderator


Aantal berichten : 131
Punten : 220

Character sheet
Leeftijd: 8 years
Partner: -
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   ma dec 19, 2011 9:16 pm

Claire probeerde zogoed als ze het kon alles weer te vergeten nadat ze het verteld had. De enekeer was de gebeurtenis een waas en de andere keer wist ze alles tot in de puntjes, alsof haar hersenen het probeerde te verwijderen als een virus maar het steeds terug dook. En zeker haar nachtmerrie's werkte niet mee, het verhaal dat zich op nieuw en op nieuw herhaalde met allemaal het zelfde eind. Dat ze zelf in de handen van de vampier zou komen en stierf. Af en toe werd ze gillend wakker en durfde haar dan niet te bewegen. Te bang dat die dode rode ogen haar aankeken wachtend op een beweging. Door de wolf zijn handelingen kon Claire een glimlachje niet onderdrukken. Echt als de wolf had kunnen praten had ze hem nooit meer alleen gelaten. Hij zou haar wel helpen als die vrouw achter haar aan zat dat voelde ze gewoon. Toen haar hand op zijn kop lag ging ze wat met haar vingers heen en weer en liet een zucht horen. Misschien was het beter zo naar huis te gaan voordat het echt laat zou worden. Man ze durfde nu al amper terug laat staan zou ze wachten totdat de zon echt onder zou gaan. Haar bruine ogen volgde zijn weg weer naar de donkere ogen van de wolf. Even fronste ze wanaar ze een stem hoorde, haar ogen werden gigantisch groot en uit schrik trok ze haar hand naar haar toe. Haar ogen schoten gelijk om haar heen om zeker te weten dat er niet ineens iemand achter haar was. Wat was dat? Waar kwam die stem vandaan. ''was...jij.. praten jij nou..'' Claire stotterde iets terwijl ze de wolf weer vol ongeloof aanstaarde. Weer schoot de stem in haar hoofd met woorden die ze wenste te horen. Het gene wat ze altijd al wilde horen hoorde ze nu in haar hoofd? of wacht was het die wolf. Ze knipperde een paar keer maar, wist wel dat het niet haar eigen gedachtens waren. Dat kon niet ze herkende de stem niet niks. ''Wacht kun jij praten nee.. niet praten .. in mijn hoofd?!'' sprak ze uit en keek naar de wolf ofdat ze water zag branden. Ze mocht dan wel 9 zijn al veel dingen mee gemaakt hebben maar een stem in haar hoofd dat hoogstwaarschijnlijk afkomstig was van die wolf werd iets te gek. Claire haar gedachtens sloegen werkelijk op hol en ging van het één naar het ander. Al stopte het binnen een paar seconde toen ze echt realiseerde dat het echt gebeurde. Ze schoot de wolf om zijn nek en drukte haar hoofd tegen hem aan. ''Er is nog niemand die dat tegen me gezegt heeft.. al wacht.. zij je dat wel?'' sprak ze zachtjes. Ze geloofde maar voor wat het was, misschienwas het wel zo misschien niet. ''Kun je dat nog een keer doen? dat praten? dan weet ik zeker dat ik niet in dromeland ben.'' sprak ze rustig zonder de wold ook maar los te laten. Die kwam hier nu echt niet meer weg, voordat ze zeker wist dat het niet waar zou zij of juist was. ''dankje'' sprak ze fluisterend nog voor de woorden die er gezegt waren.

_________________
When the blazing sun is gone,
When he nothing shines upon,
Then you show your little light,
Twinkle, twinkle, all the night.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jacob
Moderator
avatar

Aantal berichten : 243
Punten : 447

Character sheet
Leeftijd: 17 Years.
Partner: There is nobody who I can make my love.
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   di dec 20, 2011 3:15 pm

Zijn ogen daalde neer, en keken afwezig naar de bossen. Een koude wind streek over het veld, door zijn vacht en door het meisje haar haar. Gedachtes en woorden flitste door zijn gedachte, hij praatte niet meer in gedachte het had waarschijnlijk toch geen nut. Jake liet zijn hoofd op zijn voorpoten rusten, en sloot kort zijn ogen. Die schoten er weer open toen hij de stem van het mensenmeisje hoorde, maar deze woorden gaven hem de duidelijkheid die hij nodig had. Zijn hoofd kwam omhoog, dit was niet de bedoeling. Hij richte zijn ogen op die van het meisje, ze vroeg of hij praatte, duidelijk genoeg voor hem, alles werd helder. ’Ja... Hoe ga ik dit uitleggen...’ Hij bleef het meisje in haar ogen aankijken ’Het is nogal ingewikkeld, maar.... Jij kan mij dus verstaan, niet alle mensen kunnen dat’ Hij hielt zijn hoofd wat scheef ’Dus jij bent net als je moeder, als jij me kan horen’ Hij drukte zijn oren plat tegen zijn kop, hij wist hier de juiste woorden niet voor. Hoe praatte je eigenlijk tegen een kind van 9 jaar? Hij had wel kleine achternichtjes maar die zag hij nooit, het was allemaal zo raar. Maar Jake besloot gewoon zichzelf te blijven, ’Het is goed zo’ Hij lachte warm, waarna hij zijn kop liet rusten op de schouder van het meisje toen ze hem omhelsde. ’Mijn naam is Jake’ Sprak hij toen ze vroeg of hij nog een keer kon praten, natuurlijk kon hij dat. ’Waar woon je? Moet je niet naar huis?’ Het was immers al laat, niet echt de tijd voor een meisje van 9 jaar om hier rond te lopen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Claire
Moderator


Aantal berichten : 131
Punten : 220

Character sheet
Leeftijd: 8 years
Partner: -
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   vr dec 23, 2011 7:20 pm

Ze wachten rustig af in eigenlijk de hoop dat ze de stem nog eens zou horen. Het leek zo vertrouwd ondanks dat het nog maar twee zinnen had gezegt, alsof ze de stem al jaren kende. Ligtjes krulde haar mondhoeken op toen de stem weer in haar hoofd op kwam. Het was dus echt, ze droomde niet en zij zelf was het ook niet. Ze fronste even bij de woorden die hij sprak.. wat wilde hij uitleggen? Al snel volgde zijn woorden weer, wat zij dus nu hoorde hoorde een normaal mens niet? Was zijn niet normaal dan? Zij was toch ook een mens? was dit nou toch een droom? Praten die wolf nu niet in haar hoofd maar deed ze dat zelf en loog tegen haar zelf? Claire haar kleine brein kon het niet helemaal meer volgen het was zoveel in één keer. Echt uitgerust was ze ookal niet aangezien ze al de heledag buiten hing. Toen ze het woord moeder hoorde was haar concentratie er weer volledig bij. Zelfde als haar mammie? maar.. dat kon toch niet? Kon zij dan ook in een wolf veranderen? Nee nee niet dat ze wist.. ''Het zelfde als mijn moeder?'' sprak ze erg zachtjes en half denkend. Maar hoe wist de wolf dat dan? zou hij ook? Claire wilde het maar niet vragen of hij ook een een mens was. Ze vond hem wel leuk zo als wolf echt lief. De wolf stelde zich voor als Jake.. niet een naam die ze snel zou vergeten. ''Ik ben Claire.'' Sprak ze liefjes wanaar ze de wolf nog eens over zijn kop aaide. Ergens maakte Claire haar zorgen als ze het huis weer binnen moest. Als ze niet op tijd zou zijn voor het eten! Misschien kreeg ze dan wel niks! En moest ze gelijk door naarboven naar haar kamertje. Claire voelde wel dat haar maag wat eten kon gebruiken maar ze wilde nog niet weg. Ze wilde nog zo veel aan de wolf vragen dat hij er waarschijnlijk gek van zou worden. ''Ik naar huis? hm.. liever niet.. maar ik ben bang dat als ik niet ga ik geen eten ga krijgen, en me tante heel boos gaat worden.'' Ze was ergens wel bang voor haar tante of dat nou kwam door die vampier of door iets anders wist Claire niet en was ook niet van haar belang om te weten. Ze voelde zich alleen altijd onprettig met haar tante. ''ik wil niet gaan.. Ik wil bij jou blijven! Jij gelooft mij wel.'' sprak ze wat betreurt. Ze kon hem niet mee nemen naar huis, daar was hij veel te groot voor en als ze haar tante zou vertellen dat ze tegen een wolf gepraat had zou ze waarschijnlijk woedend worden. Haar ogen gingen even naar de lucht die niet meer zo helder was als die mooie middag. Ze ging staan op haar benen en keek de wolf nog even aan. ''Dan ga ik maar, ga ik je nog een keer zien Jake?'' vroeg ze met een kleine twinkeling in haar ogen van hoop. Ze boog wat voorover en drukte een klein kusje tussen zijn oren als afscheid. ''Dag Jake.'' Sprak ze zachtjes en zwaaide nog even. En begon haar stappen te zetten richting haar huis.

_________________
When the blazing sun is gone,
When he nothing shines upon,
Then you show your little light,
Twinkle, twinkle, all the night.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: .T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
.T W I N K E L .. T W I N K E L .. L I T T L E .. S T A R.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Twilight :: Zuiden :: Klaverveld-
Ga naar: