Twilight


 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Upside down [Open]

Go down 
AuteurBericht
Mi'Quel

avatar

Aantal berichten : 30
Punten : 126

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner:
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Upside down [Open]   za maa 17, 2012 1:06 pm

Zachtjes, voet voor voet liep hij door het bos. Het had lang geduurd voordat hij het onder de knie had. Het was lastiger dan je zou denken. Transformeren begon hem ook steeds beter af te gaan. Het gebeurde niet meer zo onverwachts, en hij kon het soms ook uit zichzelf als hij zich diep concentreerde. Zijn helder blauwe ogen bekeken het water beneden aan de kliff, zijn gedachten gingen over van alles. Zijn ouders, de mensen die hij was tegengekomen. Er waren wel enkele goede was hij achter gekomen. In tegenstelling tot wat zijn ouders altijd zeiden. Hij was opgevoed als moordwapen tegen de mens. De mens was de vijand was hem altijd duidelijk gemaakt. Alles wat in de buurt kwam moest hij uitschakelen.. Maar toen ze opeens verdwenen en hij achterbleef, stond zijn wereld op zijn kop. Hij had gesproken met een mens. Hij bleef zelf een mens te zijn. Het was moeilijk. Twee poten, zo groot zijn. Geen vacht meer. Maar aan de andere kant kon je alles veel beter voelen. Hij had nooit gevoeld hoe de schors van een boom aanvoelde, het ging niet door je vacht heen. Maar pijn had je ook sneller. Al had hij een hoge pijngrens. Hij keek om zich heen en schrok toen hij mensen zag. Hij zag ze op hem af komen. Vuur weerspiegelde in zijn ogen en hij keek om. De kliff.. Hij zocht naar een uitweg maar al snel voelde hij iets om zijn pols. Een touw, er werd hard aan getrokken, van schrik deinsde hij achteruit en trok het touw los. Maar voor hij het wist zat er al weer een nieuwe om zijn andere. Puntige voorwerpen waren op hem gericht. Hij voelde al snel een helse pijn. Het voelde alsof iets hem doorboorde, hij verging van de pijn, maar kon niet merken wat het geweest was. Na nog meerdere steken kon hij het niet meer aan. Dan liever in een keer er vanaf zijn.. Dacht hij en liet zich achterover vallen, van de rand af. De wind gleed hard langs hem af tijdens de val. Met een smak kwam hij terecht tussen de hoge golven. Hij had de kracht niet meer om zich hieruit te krijgen. Hij liet zich meevoeren met de golven. Niet veel later spoelde hij aan. Hij hoestte het water uit voor zover het uit zijn mond wilde, waarna hij zijn hoofd even liet liggen. Hij staarde voor zich uit, niet begrijpend wat er zojuist gebeurd was. Als hij was getransformeerd had hij ze wel aangekund, toch? Dacht hij. Hij baalde ervan dat hij zichzelf niet kon transformeren. Vooral in nood zou het fijn zijn om het wel te kunnen. Hij bleef liggen waar hij lag, het was vloed dus het water zou vanzelf weer terugdeinzen. Dan zou hij wel opdrogen. Tot die tijd moest hij toch echt even bijtanken. Hij was doodmoe. Het water om hem heen was volkomen rood gekleurd.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sarah

avatar

Aantal berichten : 13
Punten : 58

Character sheet
Leeftijd: 16 years 'ld
Partner: It looks like their would be no long-fairy story for me~ «3
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: Re: Upside down [Open]   wo maa 21, 2012 7:40 pm

• Mean it truly, sencered heart
Het was naar haar mening prachtig weer. Haar lichtbruine haren hingen wat rondom haar schouders en veerden zachtjes mee met de wind. Ze genoot als dagen van deze. De regen die veel in Forks te vinden was vond ze op de een of andere manier ook fijn, maar de zonneschijn was soms ook heerlijk. Sarah zuchtte tevreden. Haar crystal-kleurige ogen stonden gericht op het water, dat op een paar meter onder haar heen en weer kolkte. Ze zat op de rand van een aantal grote kliffen. Haar benen bungelden wat gevaarlijk heen en weer terwijl haar gympen tegen de zijkant van de klif bonkten. Een grote, zwartkleurige vogel die ze kon stempelen tot "kraai" hopte langs haar heen en vloog weer verder naar zijn soortgenoten. Sarah stond op, klopte haar broek af van de kleine steentjes en begon een stukje het bos in te lopen. Haar gedachten gingen terug naar school, haar haar nieuwe huis en naar haar ouders. Het enige wat ze jammer vond aan haar nieuwe woonplaats was dat ze haar vrienden moest missen. Niet dat ze er heel erg veel had. Ze had maar een echte vriendin, waarmee ze alles deelde. Niet omdat niemand haar aardig vond, ze was juist een persoon die heel erg vriendelijk en zorgzaam was tegenover anderen. Ze hield gewoon van alleen zijn en had het niet zo op als populaire aandacht-trekster in de school rond te lopen. Ze glimlachte bij de gedachte aan haar moeder, probeerde vooral de goede herinneringen boven te halen en niets steeds terug te denken aan haar dood. Ze was blij dat ze zich gelukkig voelde op deze nieuwe, aparte woonplaats. Samen met haar vader, waarmee ze zich prima kon vermaken.
Ze wist niet precies waar ze heen liep, ze was immers nooit zo ver in het bos geweest. Ze woonde hier dan ook maar drie dagen. Veel van het bos had ze al uitgelopen en de mooie plekjes kon ze nu wel weer terugvinden. Ze kwam weer uit bij de kliffen, enkel aan de andere kant van waar ze net stond. Ze herkende de bepaalde bogen in het gebergte die de klif vormde, zodat ze kon zien dat dat degene was waar ze een half uurtje geleden opgezeten had. Een klein, niet eens zo stijl heuveltje liep naar beneden langs de klif. Zo kon ze voorzichtig naar beneden lopen, zonder de kans om geheel naar beneden te vallen. Sarah zette haar lichtroze Allstars voorzichtig op de hobbelige grond en kwam ze beneden. Toen pas merkte ze het op: een jongen die enkele jaren ouder dan haar was (zover ze het kon zien), bloed om hem heen in het water. Ze nam wat vaart en rende voorzichtig op hem af. Ze zag dat hij niet bewusteloos was. "Gaat het?" vroeg ze hem in eerste instantie. Hij was dan ouder dan haar, hierdoor ook wat groter en misschien wat zwaarder, maar ze probeerde hem weg te trekken uit het kleine laagje water. Ze pakte hem voorzichtig bij zijn middel en legde hem een meter daarna weer neer, zonder dat hij het water nog zou raken.
"Sorry, ik was in de buurt maar heb je helemaal niet van de klif zien vallen. Het spijt me. Heb je het koud?"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mi'Quel

avatar

Aantal berichten : 30
Punten : 126

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner:
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Re: Upside down [Open]   wo maa 21, 2012 9:01 pm

Afwezig staarde hij voor zich uit. Zijn ouders hadden al die tijd gelijk. De mens was inderdaad zijn vijand. Hoe had hij er aan kunnen twijfelen.. Maar aan de andere kant bleef het verdacht dat ze hem nooit iets hadden verteld over wat hij was. Of wisten zij het ook niet.. Duizenden gedachten en vragen schoten door zijn hoofd, gewoon om hoofdpijn van te krijgen. Voor even liet zijn zijn oogleden toe om dicht te vallen. Hij maakte zijn hoofd leeg en voor even dacht hij aan niet, focuste zich op de regelmatige ademhaling en hartslag van zichzelf. Het geluid van de vogels gaf een rustgevend gevoel voor hem. Hij was het gewend, de liedjes die ze zongen. De enige muziek die hij luisterde. Bij elk geluid kende hij de vogel. Zo hoorde hij nu een specht in een boom tikken, een boomklever via de schors omhoog klimmen, en de vele andere dieren. Inmiddels was hij al bijna vertrokken totdat hij opeens steentjes naar beneden hoorde vallen in het water. Geschrokken schoten zijn ogen open en zag hij een mens naderen. Niet meer.. Niet nu.. Dacht hij wanhopig. Maar bij het horen van de zachte stem keek hij verbaast op. Ze leek hetzelfde lieve karakter te hebben als toen dat ene meisje. Maar was het wel echt zo? Hij wist niet of hij de mens kon vertrouwen. Na al die verhalen.. Die gebeurtenissen, twijfelde hij sterk. Hij wilde transformeren, maar zoals gewoonlijk lukte het hem niet nu hij veel dacht en zich niet genoeg kon concentreren. Een shock ging door hem heen bij de aanraking. Maar al snel lag hij weer, dit keer uit het koude water. Het voelde een stuk beter zo. Hij verplaatste zich een beetje om overeind te komen. Uiteindelijk zat hij overeind en hoorde de woorden die ze sprak. Na enige twijfel besloot hij haar in vertrouwen te nemen. Ze had tenslotte geen vijandige houding naar hem. 'Bedankt.. Nee ik heb het niet koud' Zei hij rustig. Eigenlijk had hij het nooit koud. Maar dat kwam door het bloed wat door zijn aderen stroomde. Het dierlijke. Zijn blik bleef even bij haar ogen hangen. Haar heldere ogen. Vanaf dat moment waren zijn twijfels weg. Het voelde betrouwbaar. Al die andere hadden een bepaalde blik in hun ogen. Een blik die hem waarschuwde voor wat slechts. Maar dat was nu niet het geval gelukkig. Even wendde hij zijn blik af naar het zand onder hem, en het stuk wat hij gesleept was. Het was veel bloed wat verloren was gegaan. Nu maar hopen dat er geen vampiers in de buurt waren. Niet dat ze wolvenbloed lekker zouden vinden maar het was bloed, en een hongerige vampier zou zich wel laten gaan. Hij hielt het in de gaten zodat als er iets zou komen, hij het meisje wat hem had geholpen uit het water op tijd zou kunnen waarschuwen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sarah

avatar

Aantal berichten : 13
Punten : 58

Character sheet
Leeftijd: 16 years 'ld
Partner: It looks like their would be no long-fairy story for me~ «3
Soort: Mens

BerichtOnderwerp: Re: Upside down [Open]   do maa 22, 2012 3:49 pm

• This is not primetime, this is tragedy
Toen hij door had dat zij hem probeerde te helpen leek hij in eerste instantie geschokt. Echt vijandig kwam hij niet over, maar een soort twijfels waren wel in zijn gezichtsuitdrukking te vinden. Hierdoor twijfelde zij even of hij überhaupt wel geholpen wou worden of hulp nodig had. Plotseling verdween de twijfelende blik en maakte hij plaats voor een soort vertrouwen, leek het wel. Dat was mooi, want hij had zo te zien veel bloed verloren. Sarah liet haar blik opzij gaan en zag dat het roodgekleurde water van zonet weer terug de zee ingespoeld was. "Bedankt.. Nee ik heb het niet koud." klonk zijn stem vervolgens, een rustige toon was in zijn stem te horen. Ze glimlachte wat voorzichtig en vriendelijk. "Dat is mooi. Je bent wel veel bloed kwijtgeraakt, het is denk ik wel goed als ik iets zou doen dat het stopt. Vindt je dat goed?" Haar woorden verlieten op haar normale zangerige toon haar keel, en zoals gewoonlijk vriendelijk. Iets van verband had ze natuurlijk niet meegenomen in haar tas, dat was logisch. Ze had immers geen flauw idee gehad dat ze dit even later op de middag aan zou treffen. Ze dacht even na. In haar tas zaten wel wat spulletjes, maar dat waren voornamelijk dingen die ze op school nodig had. Nee, geen pleisters of iets anders wat eventueel handig te pas zou kunnen komen. Haar lichtblauwe ogen richtten zich naar beneden, het bloesje dat ze aanhad. Ze scheurde een stukje van het lichtblauwe stof af. Ze zou het ding toch niet missen en ze zou de jongen hier niet half bloedend achterlaten als ze eerst naar huis zou moeten rennen om verband te halen. Hij had eigenlijk nog geen antwoord gegeven, maar voorzichtig depte ze het stukje stof dat ze het dubbelgevouwen tegen zijn hoofd aan om het ergste bloeden te stoppen.
"Hoe komt het trouwens, dat je van de klif af gevallen bent? Als je het liever niet wilt vertellen, is dat natuurlijk goed." sprak ze kalm tegen de jongen. Tenminste, man. Ze schatte hem zo rond de twintig. Hij was een stukje ouder dan haar, maar dat maakte verder ook niets uit. Ze dacht even terug aan het uurtje geleden. Nee, ze had hem nog niet gezien deze middag. Wel een paar anderen die rondliepen, maar hem niet. Het was verder heel erg rustig in de buurt van het bos. Iets wat ze wel fijn vond. Vooral in deze situatie, het zou nogal irritant geweest als allerlei van die nieuwsgierige, opdringerige mensen eromheen gingen staan. "Mijn naam is Sarah." stelde ze zich toch maar even voor aan hem. Niet dat dit zo noodzakelijk was, maar aan de andere kant had ze zojuist wel iemand ontmoet - ondanks de rare situatie - en dan was het wel netjes om je even voor te stellen. Ze was ondertussen voor hem neergeknield in het warme zand, zodat ze wat gemakkelijker het ondertussen door een beetje bloed bedekte stukje van haar kleding tegen zijn hoofd kon houden. Haar haren lagen met een lichte slag over haar schouders en werden zo nu en dan wat met de wind meegewaaid. De heldere ogen van haar stonden nog steeds op zijn gezicht gericht, wachtend tot een eventuele reactie.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mi'Quel

avatar

Aantal berichten : 30
Punten : 126

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner:
Soort: Weerwolf

BerichtOnderwerp: Re: Upside down [Open]   do maa 22, 2012 8:59 pm

Het was te merken dat het meisje een beetje onzeker werd door zijn houding. Dat was niet zijn bedoeling.. Zijn blik was even naar het zand gericht. Het zag er nu zo aantrekkelijk uit, als een lekker warme deken die je over je heen kon trekken. Alsof hij als puppy weer zijn lichaampje in de warme vacht van zijn moeder kon drukken. Voor even leek de tijd stil te staan, totdat de stem zijn gehoorgang weer binnendrong. Zijn helder blauwe ogen werden in die van haar geboord. Verward keek hij haar aan. Wat zou ze van plan zijn.. De enige manier die hij was, was zijn wonden schoon likken. Maar als mens was hij lang niet zo lenig, en hij zag het meisje dat ook niet doen. Hij wilde haar nu vertrouwen, maar toch was het lastiger dan het leek. Vooral toen ze dichterbij kwam na wat van haar kleren afgescheurd te hebben. Aan de ene kant was hij wel nieuwschierig. Mensen waren slimme wezens. Ze hadden voor bijna alles een oplossing. Ze kwam wel erg dichtbij met dat stukje stof. Hij wilde achteruit gaan met zijn hoofd maar hield zichzelf tegen. Vertrouw haar nou.. Hield hij zichzelf voor. Met die gedachten voelde hij al snel het doekje tegen zijn hoofd. De wonden bij zijn buik waren al bezig met genezen. Maar het duurde wel even, door het vele bloedverlies had hij niet veel kracht om te gebruiken aan herstel. Vooral omdat hij ook nog over moest houden om zichzelf te verdedigen als het moest. De kleine schaafwonden van de val waren inmiddels al dicht. Hij hoorde haar vraag, De beelden kwamen terug. De mensen, de voorwerpen. Hij slikte van spanning. Vlug gooide hij het uit zijn hoofd. 'Eh.. Mensen.. wapens..' Echt verder kwam hij niet. Het leek wel alsof hij getraumatiseerd was. Zo voelde het tenminste. Nog steeds hield hij de omgeving in de gaten, niet met zijn ogen maar met zijn gevoel en neus. Trillingen in de grond waren duidelijk. Na een tijdje hoorde hij haar stem weer. Het was een prettige stem om naar te luisteren. Het had iets wat hem geruststellende, hem duidelijk maakte dat het goed was. 'Mijn naam is Mi'Quel' Zei hij terug. Dat was wel zo netjes. Ook wolven hadden manieren. Hij vond het niet meer zo erg dat ze zo dichtbij zat. Zijn hoofd voelde beter nu hij het bloed niet meer eruit voelde stromen. Hij voelde het branden in zijn buik. Het waren de bacteriën die aan de wapens zaten die vernietigd werden. En het zoute water wat behoorlijk beet.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Upside down [Open]   

Terug naar boven Go down
 
Upside down [Open]
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Twilight :: Noorden :: Kliff-
Ga naar: